W środę podpisano polsko-amerykańską umowę dotyczącą przyszłej współpracy handlowej w przetargu na śmigłowiec wielozadaniowy dla MON.

Legalne manifestacje w Nowym Sączu złożone z przedstawicieli  środowisk  kombatantów,  osób represjonowanych i weteranów walk o niepodległą Polskę z Małopolski, Śląska  doprowadziły   do  zlikwidowania obiektu chwały Armii Czerwonej. Ta działalność patriotyczna spotkała się z brutalną akcją policji, polegającą  na popychaniu, biciu,  przewracaniu, wleczeniu za ręce i za nogi, bezprawnym legitymowaniu, bezprawnym pozbawianiu wolności  itd. Na dodatek policja oskarżyła kilkanaście osób o używanie słów nieprzyzwoitych, głośne krzyki, śpiewy,  zakłócenie  ciszy dziennej, znieważenie pomnika okupanta  i zniszczenie  mienia. A przecież  śpiewanie pieśni patriotycznych, czy skandowanie haseł w czasie legalnej manifestacji  w biały dzień, między godz. 14.00 a 15.00 nie zakłóca porządku publicznego. Jest to konstytucyjne prawo każdego obywatela.  Władze miasta Nowego Sącza wycofały swój zarzut o spowodowanie zniszczenia  mienia obiektu sowieckiego na kwotę 3600 zł. , bo same ten obiekt zlikwidowały. W ubiegły piątek sprawa w sądzie dla nieletnich została umorzona przeciwko uczniowi szkoły średniej oskarżonemu o znieważenie pomnika okupanta sowieckiego, dzięki ogromnemu wsparciu środowisk patriotycznych.
W marcu potrzebne będzie takie same wsparcie dla kolejnych patriotów fałszywie oskarżonych.   Jak wielu mówi „złogi komunistyczne”  w Nowym Sączu próbują mścić się na Polakach za udaną akcję likwidacji  reliktów komunistycznych.

Aż trudno w to uwierzyć, ale walczący w opozycji Bronisław Komorowski nasłał milicję na protestujący na dworcu w Katowicach KPN. Prezydent był wówczas dyrektorem gabinetu Aleksandra Halla. – Dzisiaj to budzi wesołość, ale wtedy nie było mi do śmiechu. Wręcz bolało… Ale państwo to państwo – wspomina Komorowski w książce „Zwykły polski los”. – Prezydent bronił układu komunistycznego – odpowiada Adam Słomka, jeden z protestujących

4 marca nakładem wydawnictwa Więź ukaże się wywiad-rzeka z Bronisławem Komorowskim. Przeprowadził go historyk i publicysta Jan Skórzyński. Prezydent opowiada o losach swojej rodziny, działalności opozycyjnej oraz karierze politycznej.

Uwagę przykuwa jedna z anegdot z czasów, gdy Komorowski pełnił funkcję szefa gabinetu ministra Aleksandra Halla w Urzędzie Rady Ministrów. Szef URM polecił obecnemu prezydentowi, by rozwiązał sprawę okupacji dworca w Katowicach przez KPN. Chcąc załagodzić sytuację Komorowski spotkał się z szefem lokalnego KPN Adamem Słomką.

„Patrzę, siedzi jakiś młokos, noga założona na nogę, wysokie buty z cholewami, bryczesy, koszula z podwiniętymi rękawami. Budziło to skojarzenia jak najgorsze. Nie wstaje, gdy wchodzę, choć wie, że reprezentuje premier” – wspomina w książce prezydent i dodaje, że próbował tłumaczyć, że strajk w czasie, gdy dopiero co zawiązał się rząd Tadeusza Mazowieckiego to destabilizowanie kraju.

Adam Słomka odpowiedział, że domaga się wycofania wojsk radzieckich z terytorium Polski. „Ja na to, ze swoim niepodległościowym życiorysem: >>Co Ty pier…? Myślisz, że na skutek Waszego protestu ruscy wyjdą z Polski?<<” – czytamy w wywiadzie. Słomka nie dał się przekonać, a Komorowski postawił mu ultimatum: albo okupacja dworca zostanie zakończona, albo protestujący zostaną wyprowadzeni siłą.

Strajku jednak nie przerwano, więc Komorowski zadzwonił po Milicję Obywatelską. Komendant wojewódzki po tym, jak w kopalni Wujek zginęło 9 górników, bał się wysłać milicję na dworzec. Poskutkowało dopiero pismo z URM. „Zajeżdża jedna, druga buda milicyjna, wysiadają milicjanci bez broni, bez hełmów, bez pałek, nawet bez pasów. (…) Biorą po kolei tych demonstrantów z KPN-u. Dwóch milicjantów robi krzesełko, a trzeci trzyma za głowę, żeby KPN-owiec o coś się nie uderzył. (…) Na końcu wynoszą Słomkę, purpurowego na twarzy, który widząc mnie, krzyczy: >>Takich jak ten to będziemy rozstrzeliwać, jak dojdziemy do władzy<<.” – opowiada Bronisław Komorowski. I dodaje, że dzisiaj ta historia budzi wesołość. „Ale państwo to państwo – jest już nasze, my za nie odpowiadamy, więc trzeba było postępować twardo” – czytamy w książce „Zwykły polski los”.

Adam Słomka pamięta opisywaną przez Bronisława Komorowskiego nieco inaczej. – Rzeczywiście prezydent był w Katowicach i dowodził akcją, ale nigdy z nim nie rozmawiałem. Negocjacje prowadził ktoś inny. Najwidoczniej źle coś zapamiętał – mówi WP działacz opozycji w PRL. I dodaje, że KPN nie okupował dworca, a budynek dyrekcji kolei, który mieścił się w zupełnie innej części miasta. – Nie spodziewałem się jednak, że moi koledzy z opozycji sięgną po milicję, by nas rozgonić. Zwłaszcza, że Kiszczak odmówił wysłania do nas ZOMO. Bronisław Komorowski jako przedstawiciel rządu Mazowieckiego bronił układu komunistycznego i jeszcze się tym chełpi – dodaje Słomka.

autor: Magda Kazikiewicz, Wirtualna Polska

zdjęcie: NSZZ Solidarność Wszechnica

Pierwszego marca tego roku w Żywcu będzie obchodzony po raz pierwszy Narodowy Dzień Pamięci „Żołnierzy Wyklętych” w którym będą brali swój udział Andrzej Kalata – Starosta Żywiecki oraz Antoni Szlagor –Burmistrz Żywca. Organizatorami są Narodowe Siły Zbrojne, Grupa Rekonstrukcyjno-Historyczna „Rodzynki” oraz Jednostka Strzelecka 3030 Żywiec im. por. Leonarda Rybarskiego.
Zaproszony jest również Poseł na Sejm RP. Stanisław Pięta. Uroczystość rozpocznie się Mszą świętą w Konkatedrze pw. Narodzenia NMP w Żywcu o godz. 10:00. Po Mszy nastąpi przemarsz na Żywiecki Rynek. Tam odbędzie się przemówienie okolicznościowe, projekcja filmu dotyczącego historii budynku dawnego UB przy ulicy Dworcowej 2, oraz Apel Poległych. Po zakończeniu uroczystości na rynku zgromadzeni przejdą pod Pomnik Narodowych Sił Zbrojnych przy Al. Wolności.

Będzie możliwość zwiedzania dawnego więzienia UB mieszczącego się
przy ulicy Dworcowej 2 w godzinach między 09:00 – 13:00.

Są w naszym życiu publicznym ludzie, którzy nigdy nie byli i zapewne nie będą posłami czy ministrami, a mimo to posiadają wpływy większe niż niejeden znany polityk. Przeciętny wyborca często nawet nie wie o istnieniu takich „szarych eminencji” ani tym bardziej o tym, jak znaczącą rolę odgrywają one w polskiej polityce. Do tej kategorii ludzi bez wątpienia należy Smolar Aleksander. Oficjalnie jest politologiem, ale w rzeczywistości jest o wiele bardziej znaczącą postacią.

Aleksander Smolar (ur. 10 grudnia 1940 w Białymstoku) – publicysta, prezes zarządu Fundacji im. Stefana Batorego. Jest synem działaczy komunistycznych żydowskiego pochodzenia, Grzegorza Smolara i Walentyny Najdus. Jest bratem Eugeniusza Smolara.

Grzegorz Smolar (jid. הערש סמאָליאַר;) ur. 1905 w Zambrowie, – członek Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego, Komunistycznej Partii Zachodniej Białorusi, Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, w latach 1946–1950 członek prezydium Centralnego Komitetu Żydów Polskich. W lipcu 1920, po wkroczeniu Armii Czerwonej, został z ramienia tej organizacji członkiem miejscowego Komitetu Rewolucyjnego. Z tego powodu, po wyparciu bolszewików poszukiwała go żandarmeria wojskowa.
Podjął studia w sekcji żydowskiej Komunistycznego Uniwersytetu Mniejszości Narodowych Zachodu w Moskwie. Odbywał karę w wileńskich Łukiszkach. W 1932 wrócił do KPZB, jako sekretarz na Baranowicze i Słonim oraz Białystok. Od 1934 był kierownikiem krajowej redakcji wydawnictw KC KPZB, a także publikował testy w języku jidysz. W 1936 ponownie został aresztowany i skazany na 6 lat więzienia, z którego uwolnił go wybuch II wojny światowej i wkroczenie Armii Czerwonej. W 1946 jako repatriant powrócił do Polski. Należał do Polskiej Partii Robotniczej, a następnie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Rozpoczął pracę w Centralnym Komitecie Żydów Polskich jako kierownik Wydziału Kultury i Propagandy oraz członek jego Prezydium. W latach 1949–1950 pełnił funkcję przewodniczącego CKŻP jako następca Adolfa Bermana, który wyjechał do Izraela.
Walentyna Najdus-Smolar (ur. 12 maja 1909 – polska historyk żydowskiego pochodzenia, profesor w Instytucie Historii Polskiej Akademii Nauk. Badaczka dziejów społecznych Polski XIX i XX wieku, zwłaszcza Galicji, znawczyni historii ruchu socjalistycznego oraz autorka prac z tej dziedziny. Działaczka organizacji komunistycznych. Od 1925 działała w Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom, będącej przybudówką nielegalnej partii komunistycznej, i w „Czerwonej Frakcji”. W 1929 została przyjęta do Komunistycznego Związku Młodzieży Zachodniej Białorusi w Białymstoku. Po raz pierwszy była aresztowana za działalność niezgodną z polskim prawem w wieku 19 lat. W latach 1931–1936 odsiadywała karę 4 lat i 7 miesięcy więzienia, w związku z czym nie ukończyła studiów historycznych, gdyż została relegowana z Uniwersytetu Warszawskiego w 1931. Uwolniona w styczniu 1936 z tytułu amnestii. Przyjęto ją wówczas formalnie do Komunistycznej Partii Polski, albowiem nieformalnie nastąpiło to podczas odbywania wyroku w 1933. Krótki okres wolności był też aktywnym czasem jej działalności: była członkiem Komitetu Miejskiego KPP i kierownikiem nielegalnej szkoły aktywu partyjnego. W listopadzie 1936 powróciła do więzienia z wyrokiem dwunastu lat. Po powrocie do Polski wstąpiła do Polskiej Partii Robotniczej, a następnie do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Przyznano jej dyplom Uniwersytetu Warszawskiego, a następnie została wykładowcą Szkoły Partyjnej przy KC PZPR, gdzie kierowała katedrą. Doktorat (Lenin w Polsce) uzyskała 27 czerwca 1953 pod kierunkiem Stanisława Arnolda na UW.
Studia Aleksander Smolar rozpoczął na Wydziale Łączności Politechniki Warszawskiej, skąd przeniósł się na socjologię i ekonomię na Uniwersytecie Warszawskim. Absolwentem tej uczelni został w 1964.
W latach 60. objął funkcję asystenta Włodzimierza Brusa na Wydziale Ekonomii Politycznej UW. Od 1954 do 1957 należał do Związku Młodzieży Polskiej, a od 1958 do 1964 do Związku Młodzieży Socjalistycznej. W 1962 zaangażował się w działalność Politycznego Klubu Dyskusyjnego, który powstał z inicjatywy Komitetu Uczelnianego ZMS pod patronatem Karola Modzelewskiego. Był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od 1963 do 1968 pełnił funkcję II sekretarza komitetu PZPR na Wydziale Ekonomii Politycznej UW. Z partii został usunięty m.in. za publiczną obronę Leszka Kołakowskiego.
Po 1989 pełnił funkcję doradcy premierów Tadeusza Mazowieckiego (ds. politycznych) oraz doradcy Hanny Suchockiej (ds. polityki zagranicznej). Od początku lat 90. zasiadał we władzach krajowych Unii Demokratycznej i następnie Unii Wolności. W 1990 został prezesem zarządu Fundacji im. Stefana Batorego. W Wyższej Szkole Europejskiej im. ks. Józefa Tysznera zasiaduje w Radzie Patronackiej. W 2011 prezydent Bronisław Komorowski odznaczył go Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Fundacja im. Stefana Batorego współpracuje z wieloma organizacjami krajowymi i zagranicznymi.
Celem fundacji której jest prezesem, to zainteresowanie obywateli sprawami ich lokalnych społeczności i zachęcenie do uczestnictwa w życiu publicznym, w tym do świadomego i odpowiedzialnego udziału w wyborach. Chce przyczynić się do ożywienia publicznej debaty o lokalnych problemach z udziałem mieszkańców i władz samorządowych oraz zaszczepić poczucie współodpowiedzialności – zarówno władz, jak i mieszkańców – za decyzje podejmowane w dniu wyborów.

Do jednych z nich należy Niemiecka Fundacja Heinrich Boell należąca do Partii Zielonych. W swoim 10 letnim jubileuszu istnienia w Polsce w artykule pani Dr Agnieszki Graff pt. „W Boellu jest inaczej-kilka uwag o genderowych projektach” zauważają między innymi o współpracy z Fundacją im. Stefana Batorego, Krytyce Politycznej, Fundacji Helsińskiej. Na Żywiecczyźnie Fundacja „Klamra” jest finansowana przez fundację Batorego, która pracuje na rzecz mniejszości cygańskiej w Żywcu. Prezesem Klamry jest Dariusz Paczkowski. Współpracownicą Fundacji Klamra –Anna Barabasz, członkini Towarzystwa Naukowego Żywieckiego i Komitetu Zabłocie. Autorka prac naukowych dotyczących tematyki tożsamości, zmiany społecznej, kapitału społeczno-kulturowego, społeczności lokalnych, gender, dyfuzji i reprodukcji kulturowej. Fundacja Batorego jest kojarzona ze środowiskiem Gazety Wyborczej.
źródło: Wikipedia

Są charakterystyczne, żółto-czarne, podobne do osy. Mają ok. 2 cm długości. Swoje sieci budują bardzo nisko – kilka lub kilkanaście centymetrów nad ziemią.

Tygrzyki trafiły do Polski stosunkowo niedawno z południa Europy. Na początku widziane były tylko w dorzeczach Odry, ale wkrótce rozprzestrzeniły się po całym kraju. Lubią podmokłe lasy, łąki i przydrożne trawy. Stąd też bierze się tak duża liczba ukąszeń przez tygrzyki, których nie dostrzegają grzybiarze i zbieracze leśnych owoców.  Coraz częściej możne je jednak spotkać w miastach.
Jad tygrzyka może wywołać poważne reakcje alergiczne, które trzeba długo leczyć antybiotykami i sterydami. Pogryzienia są bolesne, porównywalne z użądleniem przez szerszenia. Nieleczone mogą skończyć się martwicą tkanek.

Najwięcej tygrzyków pojawia się w sierpniu i można je obserwować aż do późnej jesieni.

Przedstawiciel Polskiego Towarzystwa Zoologicznego, podkreśla jednak, że pająki mimo wszystko są pożyteczne, bo tępią muchy i komary. Lepiej dmuchać na zimne i osoby, które chcą w tym roku udać się do lasu niech odpowiednio się do tego przygotują.

Obrońca sądowy gen. Władysława Ciastonia oskarżonego w latach 90. o zabójstwo ks. Jerzego Popiełuszki, prokuratorzy związani z Prokuraturą Krajową, szef pionu przestępczości zorganizowanej – to zaufani ludzie aparatu prokuratorskiego PRL-u i pracownicy Prokuratury Generalnej z czasów komunizmu.

Znany dziś adwokat Andrzej Różyk jest obecnie obrońcą gen. Władysława Ciastonia. Mecenas występował w tej roli w procesie związanych z zabójstwem ks. Jerzego Popiełuszki Ciastonia, jak i innego generała SB Zenona Płatka. Różyk reprezentuje też Ciastonia i innego komunistycznego generała milicji Józefa Sasina w toczącej się obecnie sprawie o bezprawne internowanie opozycjonistów w 1983 r.

Andrzej Różyk w PRL-u pracował jako prokurator. W 1971 r. był oficerem śledczym Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w Krakowie, a od 1977 r. wiceprokuratorem i zastępcą prokuratora rejonowego w Tarnowie. Po 1979 r. objął funkcję wiceprokuratora w krakowskiej prokuraturze wojewódzkiej. W połowie lat 80. był wiceprokuratorem PG.

Innym śledczym III RP, mającym za sobą karierę w PRL-u, jest Ryszard Rychlik. Od 1968 r. był pracownikiem prokuratury. Do 1980 r. był wiceprokuratorem Prokuratury Wojewódzkiej w Krakowie. W tym roku awansował do Prokuratury Generalnej. Od 1986 r. do końca PRL-u był wicedyrektorem dwu departamentów PG. W młodości był członkiem Zrzeszenia Studentów Polskich, a później PZPR-u. PO 1989 r. Rychlik został szefem pionu Przestępczości Zorganizowanej Prokuratury Krajowej. Jako prokurator nadzorował największe śledztwa toczące się w Polsce, m.in. dotyczące mafii paliwowej, zabójstwa Jacka Dębskiego czy śmierci gen. Marka Papały.

Gdy w 2003 r. Rychlik został zdymisjonowany, media spekulowały, że powodem jego odwołania miało być skandaliczne prowadzenie śledztwa przeciwko byłemu właścicielowi Optimusa Romanowi Klusce. Krakowska prokuratura zarzuciła Klusce wyłudzenie podatku VAT. Naczelny Sąd Administracyjny przyznał rację Klusce.

Kolejnym prokuratorem wcześniej z powodzeniem działającym w PRL-u jest Jan Szewczyk. W III RP został przyjęty do Prokuratury Krajowej, a po jej zlikwidowaniu w 2010 r. przeszedł do Prokuratury Generalnej. Pracę śledczego zaczynał w 1971 r. w prokuraturze powiatowej dla Pragi-Północ. Od 1975 r. był już wiceprokuratorem. W 1981 r. został delegowany do pracy w Prokuraturze Generalnej. Od 1985 r. pracował tam jako prokurator.

źródło: niezależna.pl

7 lutego 2015 roku  w Państwowej Szkole Muzycznej odbyły się obchody 34 rocznicy generalnego strajku na Podbeskidziu. W uroczystości uczestniczył Starosta Żywiecki Andrzej Kalata.

34 rocznicę generalnego strajku na Podbeskidziu przypomniał podczas uroczystości Artur Kasprzykowski z katowickiego IPN. Był to największy w Polsce zakończony sukcesem polityczny protest „S”. 26 I 1981 w zakładach woj. bielskiego odbył się 1-godz. strajk ostrzegawczy, 27 I 1981 rozpoczął się bezterminowy strajk generalny Regionu. MKS z siedzibą w bielskich zakładach Bewelana tworzyło 107 osób, które reprezentowały ponad 200 tys. strajkujących z kilkuset zakładów Bielska-Białej i woj. bielskiego. Przewodniczącym MKS był Patrycjusz Kosmowski, przewodniczący MKZ. Do rozwiązania konfliktu włączył się Kościół, prymas Stefan Wyszyński skierował do Bielska-Białej sekretarza Episkopatu Polski bp. Bronisława Dąbrowskiego i biskupów katowickich Janusza Zimniaka i Czesława Domina. Przyjęli oni na siebie rolę gwarantów porozumienia podpisanego rano 6 II 1981. Po 10 dobach strajk został zakończony. Ze stanowisk ustąpili: sekretarze PZPR, wojewoda i jego z-cy, prezydent miasta, komendant MO.
Podczas uroczystości rocznicowej wręczony zostały tytuły „Zasłużony dla NSZZ Solidarność”. To zaszczytne wyróżnienie nadane przez Zjazd Krajowy Zjad Delegatówb NSZZ Solidarność otrzymali : biskup Tadeusz Rakoczy, Marcin Tyrna- wieloletni szef podbeskidzkiej Solidarności, senator, wicemarszałek Senatu oraz ksiądz Zbigniew Powada. Tytuły wręczał wspólnie z posłem Stanisławem Szwedem, Piotr Duda-szef NSZZ Solidarność.
Podczas uroczytośći ksiądz biskup Tadeusz Rakoczy mówił, że strajk przed 34 laty był zwycięstwem siły i społecznej determinacji ludzi. Ta rocznica mówił hierarcha to również dobry moment do refleksji, co zrobiliśmy z naszą wolnością. W tym kontekście biskup mówił o rozwarstwieniu społeczeństwa. Biskup wskazał,że największą cenę za przemiany szczególnie te po 1989 roku zapłacili ludzie pracy.

Podczas uroczytości wręczone zostały również tytuły zasłużony dla ” Zasłużony dla Podbeskidzkiej Solidarnosci” przyznane przez Regionalny Zjazd NSZZ Solidarności Podbeskidzia. Wręczony został również tytuł Związkowca Roku przyznany dla Piotra Górnego przez Zarząd Regionu NSZZ Soliadarności. Na zakończenie w części artystycznej wystąpił zespół Grojcowianie.

źródło: Powiat Żywiecki

zdjęcie: Tomasz Terteka