Jest to prosta zasada, która obowiązuje w polityce międzynarodowej. Ten, kto jej nie rozumie w ogóle nie powinien brać się za uprawianie polityki, zwłaszcza tej zewnętrznej. Jakże często przez ostatnie osiem lat słyszeliśmy, że czegoś nie mogliśmy zrobić, bo to jest wbrew jakimś regulacjom unijnym, a więc stoi w sprzeczności z interesami i zasadami solidaryzmu UE. Najlepszym przykładem są tu polskie stocznie, które rząd PO/PSL położył na łopatki, a tymczasem Niemcy swoje stocznie dotowali. Dochodziło nawet do takiej – nie waham się użyć tego słowa – patologii, że nie chcieliśmy organizować manewrów wojskowych sił NATO na naszym terenie, by nie drażnić cara. Bo car mógłby zmarszczyć brwi i tupnąć nogą. Rządy PO/PSL były niczym innym jak zabawą dzieci w piaskownicy, co musiało wywoływać u naszych partnerów śmiech, a jednocześnie zadowolenie, że oto w Warszawie mają gracza, którego tak łatwo można okiwać. Wystarczy do piaskownicy wrzucić kilka paciorków, poklepać po główce, wręczyć tabliczkę czekolady. W końcu jakiż to nas kopnął zaszczyt, że do Brukseli wyeksportowaliśmy naszego króla Europy wraz z przyległościami. W programie red. Lisa było i „Sto lat” i gromkie brawa na stojąco. To tam właśnie ujawnił się polski zaścianek oraz kompleksy hodowane i pielęgnowane wiekami, które każą części naszego społeczeństwa radośnie tańczyć, ważne by dyrygent był poza granicami Polski. Musimy przyjąć do wiadomości, że są wśród nas tacy, którzy uścisk obcej ręki traktują, jako akt najwyżej nobilitacji, wyróżnienia, na które czekają z utęsknieniem. Każdemu, kto im takie zachowanie wypomina przypisują cechy, które z taką estymą w sobie polerują. Stąd też te „pielgrzymki” do Brukseli, zdjęcia z ważnymi tego świata, rozmowy o Polsce – z „troską” o Jej przyszłość. Bo jak to możliwe, by Polska mogła sama decydować o sobie, bez namaszczenia mądrzejszych!? Przecież to się im w głowie nie mieści, że nad Wisłą żyje jakiś naród, który ma swoje aspiracje i swoje cele! Jak to? Skąd ci Polacy w ogóle się wzięli? Jeżeli Polacy dokonali jakiegoś wyboru, to należy ten wybór podważyć i wyrzucić na śmietnik historii. A jak to już się zrobi, to będzie można wrócić do koncepcji Sikorskiego i Wałęsy, które można zdefiniować w słowach: „Więcej Niemiec w Europie”. A wtedy będzie, jak w jeździe figurowej na lodzie – pięknie. Co jednak zrobić z PiS-em, które wkłada kij w szprychy? Ostatnio Ryszard Petru (lider Nowoczesnej) powiedział, że należy rozpisać nowe wybory, gdyż widocznie łudzi się nadzieją, że wygra ta część Polski, która „położyła” polskie przemysł stoczniowy. Proszę bardzo! Chcą karpie szybszej wigilii – powinniśmy iść im na rękę. Ja wierzę w tę część Polski, która uważa, że potrafimy budować statki, że możemy stanąć na nogi i szybko dogonić kraje wysokorozwinięte, jeżeli tylko będziemy chcieli. Zewnętrzna siła Polski, nasza podmiotowość na arenie międzynarodowej będzie zależała od siły wewnętrznej! Musimy zreformować Polskę, bo inaczej zawsze będziemy pariasami Europy i zawsze znajdzie się jakiś król Europy, który w każdej chwili gotowy jest objąć każe dobrze płatne stanowisko, byleby jak najdalej od Warszawy.

źródło: https://www.facebook.com/arciszewskamielewczyk/posts/1794718917429262

Szanowni Państwo!

   Kanclerz Niemiec zaprosiła „uchodźców” nie stawiając im żadnych warunków i obiecując dostatnie życie. Nietrudno było przewidzieć, że fala terrorystów ruszy na Europę jak tsunami. No, może nietrudno dla osób myślących logicznie, do których, jak widać pani kanclerz nie chce się zaliczać. Zalicza się jednak do osób umiejących robić złote interesy. Zażądała od pozostałych krajów unii solidarności we własnej nieroztropności.

   Teraz każdy kraj ma przyjąć uchodźców-nachodźców, pod groźbą kary wynoszącej  1 milion złotych za głowę. To się nazywa złoty interes!

   No, to bierzmy przykład! Róbmy interesy na tej samej zasadzie. Na początek proponuję żebyście Państwo kupili moją najnowszą książkę pt. „Czarno na białym” (okładka poniżej) w promocyjnej cenie 10 zł. Promocja trwa do końca miesiąca, ale kto w tym czasie książki nie nabędzie, zapłaci karę w wysokości 100 zł. Tak uchwaliła rada powołana przeze mnie, w skład której wchodzi bezwzględny komornik z ramienia banku. Odradzam więc ryzyko. Kupujcie Państwo, póki cena jest przystępna. Książka to nie uchodźca z rodziną, którą trzeba wyżywić i upilnować, żeby nie powysadzała nas w powietrze.

Pozdrawiam i do następnej soboty

Małgorzata Todd

Panie i Panowie,

Szanowni Właściciele, Redaktorzy oraz Dziennikarze mediów niemieckich.

Kreślę te słowa w formie listu otwartego i wzywam Was do repliki. Rzucam pod Wasze nogi rękawicę, co w obyczajowości rycerskiej jest wyzwaniem na pojedynek, tym razem jest to starcie na argumenty i idee, które powinny przyświecać Waszej zacnej profesji. Mam nadzieję, że ową rękawicę podniesiecie, a tego listu nie schowacie do szuflady i nie przykryjecie go wstydliwym milczeniem. Wszak nie posądzam Was o brak odwagi czy małostkowość.

Ad rem,
W mediach polskich pojawiła się informacja, że w jednym z departamentów niemieckiego MSZ doszło do spotkania przedstawicieli rządu z niemieckimi dziennikarzami. Uczono ich jak pisać o Polsce. Dziennikarze mają testować polską reakcję na krytykę Polski za realizację „putinowskiego modelu władzy”, mają opisywać „antydemokratyczne działania rządu”, kwalifikować Polskę, jako „dziki Wschód”, podnosić „demontowanie państwa prawa” i zarzucać, że „paraliżowanie państwa prawa w Polsce zagraża bezpieczeństwu całej UE”. Tak więc krytyka ma być przeniesiona z ośrodków politycznych (niemieccy politycy mają zachowywać się wstrzemięźliwie) na ośrodki medialne, które tym samym stają się ostrzem niemieckiej polityki.

Krzysztof Skowroński, polski dziennikarz, w jednym z wywiadów powiedział: „Korespondent Radia Wnet w Niemczech Jan Bogatko mówił, że w niemieckim radiu publicznym odbyło się spotkanie z redaktorem naczelnym. Dziennikarze dowiedzieli się na nim, jak pisać i opowiadać o tym, co dzieje się w Polsce. Widać głęboką ingerencję władz i rządu w redagowanie gazet czy mediów”.

Jeżeli to, o czym pisze się w Polsce jest prawdą, to zastanawiam się, jak to nazwać? Przychodzi mi na myśl określenie: patologia. Tak, to jest wynaturzenie idei dziennikarstwa, posłannictwa leżącego u podstaw misji, którą realizujecie. Żeby sprawa była jasna – postrzegacie sytuację w Polsce źle – piszcie, krytykujcie nas, bo macie do tego pełne prawo. Mogę nie zgadzać się z Waszymi poglądami, ale nie mogę Wam zabronić, nawet gdybym miała taką władzę, realizowania fundamentalnej zasady leżącej u podstaw Waszego zawodu – prawa do krytycznego spojrzenia i przeniesienia tego na papier. Warunek – SĄ TO WASZE ANALIZY. Jeżeli jednak podpisujecie się swoimi nazwiskami pod artykułem, którego tezy zostały wypracowane np. w niemieckim MSZ, to pytam się, co to ma wspólnego z rzetelnym dziennikarstwem? Co Wy opisujecie? Przecież nie stan faktyczny, bo jesteście jedynie ramieniem niemieckiego rządu! Jaki to ma wpływ na relacje polsko-niemieckie? Zasadniczy. Skąd niemieccy obywatele czerpią informację o moim kraju? W większości z Waszych tekstów. I nie zastanawiają się, jakie pobudki Wami kierują, bo są przekonani, że dochowujcie dziennikarskiej staranności i jesteście bezstronnymi obserwatorami sytuacji w Polsce. Jednym słowem jesteście WIARYGODNI. Ten cały obraz wali się jak domek z kart, jeżeli przyjmiemy, że za Wami stoi nie dziennikarska rzetelność, ale niemieckie MSZ. Cierpi nie tylko Wasza wiarygodność, ale destrukcji ulega wizerunek Polski w Niemczech oraz… Niemiec w Polsce. W tej konfiguracji I Wy i my jesteśmy przegrani.

Zastanawiam się dlaczego tak się dzieje, dlaczego niemieckie MSZ wysyła do Waszego środowiska takie sygnały? Profesor Bogdan Musiał, mieszkający w Niemczech tak opisuje ten stan rzeczy: „Problem migrantów, za które odpowiedzialni są Niemcy i ich nieodpowiedzialna polityka. Berlin sobie z tym nie radzi, więc istnieje pytanie, jak odwrócić uwagę od tego, co się dzieje. Gdy zobaczymy przekazy mediów niemieckich, zauważymy, że sprawa Polski jest również tematem zastępczym. Od wygranych przez PiS wyborów widać zupełnie kuriozalną reakcję. Niemcy biją w Polskę jak w bęben, czym odwracają uwagę od problemów, które stworzył rząd Merkel”. W pełni podzielam opinię prof. Musiała, ale gdyby powstała ona na zamówienie np. polskiego MSZ uznałabym to za działanie niedopuszczalne, podważające autorytet nie tylko autora tych słów, ale i instytucji takie zamówienie składające. Jednak nikt w Polsce nie wpadnie na pomysł, aby instruować media, jak pisać o Niemczech!

Uważam, że odwrócenie niemieckiej opinii publicznej o wewnętrznych problemów, to tylko jedna strona medalu. Po drugiej stronie jest fakt, że w Polsce (w wyniku demokratycznych wyborów) rządzi Prawo i Sprawiedliwość, które mówi jasno i otwarcie: Będziemy bronić polskiej racji stanu! Dla strony niemieckiej, która do tej pory miała do czynienia z rządami całkowicie uległymi wobec Berlina, jest to zmiana jakościowa, zmiana wyraźnie uwierająca naszego zachodniego sąsiada. I ta reakcja jest słuszna, bo zapewniam Was, że nie usłyszycie od nas wezwania, jakie swojego czasu wystosował Radosław Sikorski (były szef polskiego MSZ), a które można scharakteryzować w słowach: Więcej Niemiec w Unii Europejskiej.

Jak można opisywać sytuację w Polsce używając przymiotnika „putinowska”? Albo nie rozumiecie, co dzieje się w dzisiejszej Rosji, albo rozumiecie i zamierzacie używać tych określeń z premedytacją, wiedząc, że to nie ma nic wspólnego z prawdą! Polska ma być zagrożeniem dla UE? Zagrożeniem dla UE są politycy, którzy w imię poprawności politycznej otwierają nasze drzwi dla milionów imigrantów, a później próbują słowo „gwałt” wykreślić z policyjnych raportów. To jest prawdziwe zagrożenie dla UE. Możecie przed tą prawdą uciekać, ale ona Was kiedyś i tak dogoni.

Apeluję do Was: Nie bierzcie udziału w medialnej wojnie hybrydowej, którą rząd w Berlinie wypowiedział Warszawie! Nauczcie się nas akceptować, takimi jakimi jesteśmy, a my będziemy Was szanować takimi jakimi jesteście, nawet jeżeli uważamy Wasze zachowania za dziwne.

Dorota Arciszewska-Mielewczyk
Poseł na Sejm RP

źródło: https://www.facebook.com/arciszewskamielewczyk/posts/1780783468822807

Parę miesięcy temu napisałem o skandalicznych zaniedbaniach byłego rządu, dotyczących działań wobec repatriantów. Wpisywało się w nie niewykorzystanie środków ze specjalnej rezerwy na realizację przesiedleń i przerzucenie związanych z tym obciążeń finansowych na gminy, np. na zapewnienie repatriantom mieszkań. Z tego powodu udało się przyjąć zaledwie symboliczną liczbę repatriantów (np. w 2012 r. było ich 123). Zadłużone gminy nie miały bowiem środków na zapewnienie im mieszkań i pomocy. Wreszcie pojawiła się szansa na zakończenie tej farsy. Przygotowywana jest ustawa o repatriacji na podstawie obywatelskiego projektu sformułowanego przez Związek Repatriantów RP, pod projektem zebrano 250 tys. podpisów. Najważniejszą zmianą będzie to, że za sprowadzanie Polaków do kraju ma odpowiadać rząd, a nie samorządy. Rząd chce także zmienić przepisy o Karcie Polaka, która nie tylko ułatwi powrót do kraju z dawnego ZSRS, ale też da opiekę tym, którzy nadal chcą mieszkać na ziemiach polskich wcielonych do sowieckiego imperium. Priorytetem rządu będzie powrót do kraju rodaków, a nie ściąganie imigrantów.

Ryszard Kapuściński

źródło: http://www.klubygp.pl/repatrianci-tak-imigranci-nie/

Szanowni Państwo!

   Wrogowie Polski próbują wszelkimi sposobami sprowokować legalnie wybraną przez naród władzę do popełnienia jakiegoś błędu, który dałby   pretekst do jawnej agresji. Nie dawajmy się oszukiwać, odróżniajmy powody od pretekstów. KOD, PO i Nowoczesna oraz ich poplecznicy to zwierzątka boże odstawione od żłobu, które pragną powrotu do koryta. To jest ich jedyny cel. Za pretekst służy im wszystko, co nie służy Polsce. Równie dobra jest walka o Trybunał Konstytucyjny, jak i prawo do aborcji. Nowoczesna Palikociarnia żadnej śmieszności się nie boi, a jedynym jej wrogiem jest naród polski.

   Podobnie ma się sprawa z wrogiem zewnętrznym. Rosja powód do wojny z Polską ma ten sam od wieków i nowego nie potrzebuje. Nowe mogą być  tylko preteksty. Niszczenie „wiekopomnych pomników” wiernopoddańczych sowieckiej armii jest równie dobrym pretekstem jak niszczenie polskiej żywności, czy przekopanie Mierzei Wiślanej. W ostateczności można zawsze podpalić jakąś budkę wartownika przy ambasadzie rosyjskiej. Jeżeli coś może nam zaszkodzić w stosunkach z Rosją, to właśnie tylko uległość. Na pochyłe drzewo i koza wskoczy.

   Wygląda na to, że Angela zaprosiła uchodźców-najeźdźców w porozumieniu z Władimirem Władimirowiczem i teraz czekają na dogodny moment ostatecznego rozwiązania sprawy polskiej.

Pozdrawiam i do następnej soboty,

Małgorzata Todd

Polska i Węgry prezentują hipernacjonalizm – powiedział Bono, lider irlandzkiego zespołu U2. Piosenkarz skomentował w ten sposób postawę Warszawy i Budapesztu w czasie kryzysu, związanego z napływem do Europy imigrantów. Hm, zawsze mnie zastanawiał przemożny pęd międzynarodowego lewactwa do wykorzystywania sławnych ludzi, którzy popierają ich „postępowe” idee. Wszystkie: Kory, Sipowicze, Maleńczuki, Jandy i Stuhry, którzy w każdej chwili są gotowi oddać głos w jedynie słusznej sprawie, przeciwko zaściankowi, ksenofobii i nietolerancji. Najlepiej im wychodzi wymachiwanie pałką politycznej poprawności, byleby dołożyć przeciwnikowi. Spróbujcie ich poddać krytyce, to obraza majestatu – duce jakby na żywo 71 lat po śmierci Mussoliniego. Żeby sprawa była jasna nie stawiam żadnego znaku równości między włoskim dyktatorem, a ludźmi obecnie sławnymi z racji swych rozlicznych talentów. To zastrzeżenie przytaczam z ostrożności procesowej, gdyby jakiś „awtorytet” wyciągnął wniosek z jednej strony głupi, ale jednak pozwalający zaprzątnąć uwagę jakiegoś mało co rozgarniętego prokuratora. Wróćmy jednak do rzeczonego Bono, który nagle stał się dla środowisk „postępowych” w Polsce nie tyle co świetnym piosenkarzem (tu podzielam pogląd), ale i również wyrocznią polityczną. Otóż jeszcze niedawno Bono „zabłysnął” pomysłem na walkę z tzw. państwem islamskim (ISIS). Otóż zadaniem irlandzkiego piosenkarza na pierwszą linię powinniśmy wysyłać…komików. „Kiedy śmiejesz się z nich, jak maszerują po ulicach, odbierasz im całą siłę” – powiedział Bono. Prawda, że śmiałe i odkrywcze?! Zamiast kul – ostrze satyry! Sądzę, że bojownicy ISIS – z wrażenia – nie dojdą do siebie przez najbliższy rok! Proponuję byśmy na artystów patrzeli, jak na…artystów. Postrzegali ich poprzez pryzmat talentów. Natomiast to, że ktoś świetnie śpiewa, jest wybitnym aktorem, czy też doskonałym chirurgiem – z tego nie wynika, że ma receptę na uzdrowienie świata. Jak widać wybitni rzemieślnicy bywają zwykłymi partaczami, gdy tylko biorą się za udzielanie dobrych rad. Pamiętajmy o tym, że również celebryci są narzędziami w rękach tzw. postępu. Róbmy swoje wówczas, gdy ktoś znany będzie krzyczał, że jesteśmy „hipernacjonalistami”, zwłaszcza że oni zazwyczaj krzyczą ze złotej wieży, w poczuciu wyższości, które kroczy w parze z pogardą dla zwykłego człowieka.

źródło: https://www.facebook.com/arciszewskamielewczyk/

W 1938 r. chyba niewiele osób wierzyło w wybuch globalnego konfliktu. Doświadczenia I wojny światowej były tak straszne, że większość odrzucała możliwość ponownego wybuchu wielkiej awantury. Stalina poważnie tak naprawdę traktowały tylko Polska, Finlandia i inne kraje graniczące z krwawym imperium. Hitlera początkowo uważano za wariata, który wiele nie zdziała, a był doskonałym remedium na komunistów. Zresztą ruchy hitlerowski i komunistyczny miały wiele wspólnych korzeni i sądzono, że jedną zarazę wytępi druga. Kiedy Hitler urósł w siłę, sądzono, że wystarczy iść na kolejne ustępstwa. Pozwolono mu zmilitaryzować Nadrenię, włączyć do Niemiec Austrię, oddano bez walki Czechy. Reakcja na wojnę z Polską była mocna jedynie w sferze formalnej. Wreszcie okazało się, że sojuszu Hitlera i Stalina nikt nie jest w stanie zatrzymać. Jeszcze kilka lat wcześniej Niemcy miały jedynie stutysięczną armię, nie mogły dysponować lotnictwem i siłami pancernymi. Kilka lat lekceważenia ich działań doprowadziło do największego nieszczęścia w historii ludzkości.

Czy Putin nie wyciągnął z tego wniosków? Wyciągnął. Wie, że demokratyczny Zachód pozwoli takim reżimom jak jego na bardzo dużo. Bezkarnie zmasakrował Czeczenię, napadł na Gruzję, doprowadził do tragedii w Smoleńsku, wywołał wojnę z Ukrainą. Za ludobójstwo w Syrii niemal został nagrodzony. Reakcja świata na wzrost zagrożenia na granicy z państwami bałtyckimi i północno-wschodnich rubieżach Polski jest ciągle symboliczna. Putin nie chce globalnej wojny, tak jak nie chciał jej ani Hitler, ani Stalin. Putin, podobnie jak oni, idzie tak daleko, jak mu pozwolą. Kiedy nie pozwolą, będzie już mocno za późno. Jeżeli chcemy uniknąć ponownego nieszczęścia, działać trzeba już teraz. Lepiej nie mieć racji, zabezpieczając kraj przed wojną, niż pomylić się, kiedy ta wojna jest realna. Za przesadę płaci się polityczną karierą, za zaniedbania – losem całego narodu.

Tomasz Sakiewicz

źródło: http://www.klubygp.pl/co-rosjanie-moga-zrobic/

Działacze PO długo zastanawiali się, czy pojechać na uroczyste obrady Zgromadzenia Narodowego. W końcu polityczny pragmatyzm zwyciężył i stawili się w Poznaniu. Lecz po ich minach widać było, że nie za bardzo wiedzą, po co, bo co ich obchodzą jakieś obchody 1050. rocznicy chrztu Polski. Przyjechali, bo będą kamery, będzie lans. Jednych kłopoty z nagłośnieniem wprawiły w znakomity nastrój. Tymczasem inni po przeżyciach z poprzedniego dnia, gdy przegrali głosowanie w sprawie wyboru prof. Jędrzejewskiego na sędziego TK, byli tak zmęczeni, że od razu się pospali. Uroczystości i przemówienie prezydenta Andrzeja Dudy nic a nic ich nie obchodziły. Paweł Kukiz i Ryszard Petru, którzy usiedli obok siebie, nie zmrużyli oka. Należy to docenić, zwłaszcza poświęcenie Petru, ale jak się usiadło w pierwszym rzędzie, to trudno usnąć. Po uroczystościach część działaczy PO pobiegła na manifestację KOD-u, nie wiadomo po co zorganizowaną, ale jak im kazano, to poszli. Tam z zainteresowaniem słuchali takich tuzów intelektu jak Henryka Krzywonos, Bogdan Borusewicz, Henryk Wujec i im podobni.

Ryszard Kapuściński

Od lat panuje opinia, że nasz kraj jest beneficjentem funduszy spójności i innych dotacji z UE. W większości przypadków uważamy nie do końca słusznie, że jest to altruistyczna forma pomocy bogatych państw w celu zasypania dzielącej nas przepaści cywilizacyjnej. W rzeczywistości jednak te działania nie są całkowicie bezinteresowne. Obywatele państw starej unii wspierają te projekty licząc jednocześnie na własne korzyści- każda złotówka czy euro może zwrócić się w postaci zysków zachodnich firm realizujących inwestycje dofinansowane przez instytucje europejskie.

Podczas jednej z wizyt w Szwajcarii ówczesna minister Elżbieta Bieńkowska udzieliła  wywiadu, w którym otrzymała  wiele pytań dotyczących konkretnych  korzyści ekonomicznych,  na jakie liczyli szwajcarscy przedsiębiorcy w zamian za wsparcie ich rządu dla polskich reform.

Pani minister, Szwajcarska Rada Narodowa mówi o „Mentalności biorcy pieniędzy.  Czy zgadza się  pani z tą oceną?

Tej opinii nie mogę w ogóle zrozumieć. Dzięki wsparciu z zewnątrz Polska w ostatnich dwudziestu lat zrobiła ogromne postępy.

Pani podkreśla gospodarcze znaczenie szwajcarskiego udziału. Jaki on ma wpływ na polską gospodarkę? Przecież wymiana handlowa między naszymi państwami jest na bardzo niskim poziomie.

Porównując z polskim produktem krajowym brutto z pewnością nie jest to duża suma, ale dla bilateralnych kontaktów szwajcarski program odbudowy ma duże znaczenie. Szwajcaria stara się, aby wzmocnić pozycję na dużym rynku, jakim na pewno jest Polska. Nawet jeśli kontakty gospodarcze i finansowe nie są na razie znaczące, to np. współpraca w zakresie badawczym i naukowym jest bardzo owocna.

Z jakiego powodu Polska, która w ostatnich latach wykazała znaczący wzrost gospodarczy i otrzymała wsparcie z Unii Europejskiej, jest zdana na pieniądze ze Szwajcarii?

Mamy wciąż regiony, które są gospodarczo są zacofane. Prawdopodobnie potrzebujemy jeszcze na następne osiem do dziesięć lat wsparcia, żeby osiągnąć poziom życia najbardziej rozwiniętych krajów Unii Europejskiej. Z milionami otrzymanymi z Szwajcarii możemy finansować projekty, które nie są wspierane przez Unię Europejską w dziedzinach odnawialnej energii, kultury, nauki i badań.

Nie widzi pani że z powodu dużej liczby, w sumie aż 58 projektów, istnieje niebezpieczeństwo rozdrobnienia funduszy?

O tym nie może być mowy. Nie liczyliśmy się nigdy z wielkimi inwestycjami. Program ma na celu poprawę warunków na poziomie lokalnym lub regionalnym. Do wdrożenia powołane są lokalne urzędy, uniwersytety i organizacje pozarządowe.

W postępowaniach przetargowych nie zawsze wszystko jest w porządku. Często wybierana jest po prostu najtańsza oferta. Nie jest to korzystne dla szwajcarskich przedsiębiorstw, dla których najważniejszym atutem w konkurencji jest wysoka jakość. Poza tym niektóre oferty są nieprawidłowo sformułowane.

Mogę zapewnić, że dołożymy wszelkich starań, by spełnić surowe wymagania procesów przetargowych. Każde przedsiębiorstwo ma równe szanse. Rozmawialiśmy o tych problemach ze szwajcarskimi partnerami. Program działa teraz zgodnie z ich życzeniem.

Nie było łatwo o pierwszy miliard franków. Do przekazania drugiej transzy naród szwajcarski (w Szwajcarii funkcjonuje system referendalny – przypisek RD) musiałby zostać ponownie przekonany…

Rezultaty są najlepszymi argumentami, które przemawiają za dalszym prowadzeniem pomocy finansowej. W ostatnich paru latach gospodarka Polski przeżywała boom. Szwajcaria czerpie korzyści z dużego wspólnego rynku UE pomimo, że nie jest członkiem UE. Z ekonomicznego punktu składka rozszerzająca jest dla obu stron korzystna.

Pomimo tego, że firmy szwajcarskie prawie w ogóle nie zostały wdrożone w te projekty?

Myślę, że wyniki programu muszą być co roku poddawane przeglądowi. Każde przedsiębiorstwo jest uprawnione, żeby brać udział w publicznych przetargach…

Dziennikarz reprezentujący punkt widzenia szwajcarskiego przedsiębiorcy zauważa dwa poważne problemy. Po pierwsze, przetargi nie uwzględniają jakości ofert i skupiają się wyłącznie na cenie usługi. Po drugie, warunki przetargu skonstruowane są wadliwie i brakuje im przejrzystości.

Przypomnijmy, że była wicepremier, minister infrastruktury i rozwoju Elżbieta Bieńkowska uczestniczyła w konferencji poświęconej projektowi „Oczyszczanie ścieków na Żywiecczyźnie – faza II. Prace rozpoczęto w roku 2008 a 19 grudnia 2013 r. Komisja Europejska wydała decyzję dotyczącą przyznania pomocy. W wyniku realizacji, na terenie gmin Związku miało powstać  łącznie ponad 1200 kilometrów kanalizacji sanitarnej a ponad 80 000 osób, czyli 95 proc. mieszkańców regionu, będzie mogło uzyskać  dostęp do zbiorowej sieci kanalizacji sanitarnej. Przewidywano  również blisko 200 km kanalizacji wodociągowej. Całkowity koszt projektu to 948 mln zł, z czego na unijne dofinansowanie przypadało 750 mln zł.

Portal Żywiec w sieci zwrócił się z zapytaniem do Związku  Międzygminnego ds. Ekologii w Żywcu o to, kto w trakcie trwania realizacji projektu był i jest dostawcą rur, studzienek oraz przepompowni i jakie podsypki były stosowane z podaniem zastosowanych norm. Wystosowaliśmy też prośbę o udostępnienie planu kanalizacji na terenie powiatu ze wskazaniem miejsc przepompowni z podstawowymi danymi technicznymi oraz podaniem grubości ścianek tychże rur i głębokości wkopywanych rur.

W odpowiedzi ZM zażądał m. In. wykazania „szczególnej istotności informacji stanowiących podmiot wniosku dla interesu publicznego”.  Przypomniano też o kosztach przetworzenia informacji, które –  w myśl art. 15 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej – miałaby ponieść strona wnioskująca.

źródło: http://tinyurl.com/zgy7lge

zdjęcie: po lewej stronie: była wicepremier, minister infrastruktury i rozwoju Elżbieta Bieńkowska, środek: burmistrz Żywca Antoni Szlagor, po prawej: Przewodniczący Zarządu Związku Międzygminnego ds. Ekologii Janusz Michałek