W maju 1926 roku Józef Piłsudski dokonał zbrojonego zamachu stanu przejmując władzę w Polsce. 29 maja Piłsudski wygłosił do przedstawicieli stronnictw sejmowych dosadne przemówienie, w którym tłumaczył motywy swoich działań. Przewrót majowy stał się końcem demokracji parlamentarnej w II RP. Odtąd władza w kraju znajdowała się w rękach marszałka Piłsudskiego i jego stronnictwa zwanego Sanacją. Stan ten utrzymał się do 1939 roku.

Nie będę się wdawał w dyskusję nad wypadkami majowymi. Zdecydowałem się na nie sam, w zgodzie z własnym sumieniem, i nie widzę potrzeby z tego się tłumaczyć.

Głównymi powodami obecnego stanu rzeczy w Polsce – to jest nędzy, słabizny wewnętrznej i zewnętrznej – były złodziejstwa, pozostające bezkarne. Ponad wszystkim w Polsce zapanował interes jednostki i partii, zapanowała bezkarność za wszelkie nadużycia i zbrodnie.

W odrodzonym państwie nie nastąpiło odrodzenie duszy narodu. Gdy wróciłem z Magdeburga i posiadłem władzę, jakiej nikt w Polsce nie piastował, wierząc w odrodzenie narodu, nie chciałem rządzić batem i oddałem władzę w ręce zwołanego przez siebie Sejmu Ustawodawczego, którego wszak mogłem nie zwoływać. Naród się jednak nie odrodził. Szuje i łajdaki rozpanoszyły się. Naród odrodził się w jednej tylko dziedzinie, w dziedzinie walki orężnej, tzn. pod względem odwagi osobistej i ofiarności względem państwa w czasie walki. Dzięki temu mogłem doprowadzić wojnę do zwycięskiego końca. We wszystkich innych dziedzinach odrodzenia nie znalazłem. Ustawiczne waśnie personalne i partyjne, jakieś dziwne rozpanoszenie się brudu i jakiejś bezczelnej, łajdackiej przewagi sprzedajnego nieraz elementu.

Rozwielmożniło się w Polsce znikczemnienie ludzi. Swobody demokratyczne zostały nadużyte tak, że można było znienawidzić całą demokrację.

Interes partyjny przeważał ponad wszystko. Partie w Polsce rozmnożyły się tak licznie, iż stały się niezrozumiałe dla ogółu. To wszystko skierowane było przeciw każdemu, kto reprezentował państwo. Tych reprezentujących państwo było trzech: mnie, jako Naczelnikowi Państwa, obrzydzano życie ciągłą nagonką, oszczerstwami i najwstrętniejszymi potwarzami. Nie upadłem tylko dlatego, że jestem silniejszy od was wszystkich. Drugiego reprezentanta wprost zamordowano, a moralni sprawcy tego mordu uszli bezkarnie. Trzeci padał pod ciężarem męki z powodu sejmu i senatu. Gdy byłem po raz ostatni w Belwederze u pana Wojciechowskiego, żal mi go było. Człowiek tajał, postarzał się pod wpływem pracy sejmu i senatu. Kiedy go usiłowałem namówić do nieulegania wpływom partyjnym, odrzekł, że chciałby partiom oprzeć się, ale czuje, że ulegnie.

Warunki tak się ułożyły, że mogłem nie dopuścić was do sali Zgromadzenia Narodowego, kpiąc z was wszystkich, ale czynię próbę, czy można jeszcze w Polsce rządzić bez bata. Nie chcę uczynić nacisku, ale ostrzegam, że sejm i senat są instytucjami najbardziej znienawidzonymi w społeczeństwie. Róbcie raz jeszcze próbę. Nacisku nie będzie. Żadna siła fizyczna nie zaciąży nad wami. Dałem gwarancję swobodnego obioru Prezydenta i słowa dotrzymam, ale ostrzegam, nie zawierajcie z kandydatem na Prezydenta układów partyjnych. Kandydat na Prezydenta musi stać ponad stronnictwami, winien umieć reprezentować cały naród. Wiedzcie, że w przeciwnym razie nie będę bronił sejmu i senatu, gdy dojdzie do władzy ulica. Nie może w Polsce rządzić człowiek pod terrorem szuj i temu się przeciwstawiam.

Wydałem wojnę szujom, łajdakom, mordercom i złodziejom i w walce tej nie ulegnę. Sejm i senat mają nadmiar przywilejów i należałoby, aby ci, którzy powołani są do rządów, mieli więcej praw. Parlament winien odpocząć. Dajcie możność rządzącym odpowiadać za to, czego dokonają. Niech Prezydent tworzy rząd, ale bez nacisku partyj. To jest jego prawo.

Z kandydaturą moją róbcie, co się wam podoba. Nie wstydzę się niczego, skoro się nie wstydzę przed własnym sumieniem. Jest mi obojętnym – wiele głosów otrzymam. Dwa, sto czy dwieście. Nie robię jednak żadnego nacisku co do wybrania mojej osoby. Wybierajcie tego, kogo będziecie chcieli, szukajcie jednak kandydatów apartyjnych i godnych dla wysokiego stanowiska. Gdybyście tak nie postąpili – widzę wszystko w czarnych dla was kolorach, a dla siebie w barwach przykrych, bo nie chciałbym rządzić batem. Rządzenie batem obrzydziłem sobie w państwach zaborczych.

W rozkazie moim do wojska powiedziałem, że wziąwszy państwo słabe i ledwie dyszące – oddaliśmy obywatelom odrodzone i zdolne do życia. Cóżeście z tym państwem uczynili? Uczyniliście zeń pośmiewisko!

Moim programem jest zmniejszenie łajdactw i utorowanie drogi uczciwości. Czekam, a zapewniam panów, że się nie zmienię. Trzeba przejść ponad partyjne interesy, dać oddech państwu i elektowi. Elekt musi posiadać honor ponad chęć zarobienia kilkudziesięciu groszy. Jeżeli chodzi o mnie, to powtarzam raz jeszcze, że się nie zmienię. Będę ścigał złodziei!

Źródło: Chwałazapomniamym

Współczesna debata publiczna w Polsce przypomina coraz częściej widowisko niskich lotów, w którym merytoryczne argumenty zostały zastąpione przez inwektywy, a troska o interes narodowy – przez partyjniacki cynizm. Obserwując salę plenarną Sejmu, język oficjalnych wystąpień oraz poziom kultury osobistej wielu dzisiejszych dygnitarzy, trudno oprzeć się wrażeniu głębokiego kryzysu instytucji państwowych. Wielu zadaje sobie pytanie: czy polskie życie polityczne zawsze tak wyglądało?

Aby zrozumieć źródła obecnego paraliżu instytucjonalnego i moralnego, warto cofnąć się do lat trzydziestych ubiegłego wieku – okresu, w którym fundamenty prawne i etyczne państwa budowano w oparciu o zupełnie inne hierarchie wartości. Analiza ówczesnych debat, Konstytucji kwietniowej z 1935 roku oraz Kodeksu karnego z 1932 roku (tzw. Kodeksu Makarewicza) rzuca jaskrawe światło na to, dlaczego współczesny establishment tak kategorycznie odrzuca tamte standardy, zasłaniając się frazesami o „państwie demokratycznym” i „rządach prawa”.

Odpowiedzialność przed Bogiem i Historią: Konstytucja z 23 kwietnia 1935 roku

Dzisiejszy model ustrojowy rozmywa odpowiedzialność rządzących w gąszczu procedur, koalicyjnych targów i immunitetów. Tymczasem Konstytucja kwietniowa stawiała sprawę jasno i bezkompromisowo. Artykuł 2 ust. 1 ustawy zasadniczej z 1935 roku stanowił:

„Na czele Państwa stoi Prezydent Rzeczypospolitej. Na Nim spoczywa odpowiedzialność wobec Boga i historii za losy Państwa”.

Z kolei Artykuł 3 ust. 1 precyzował, że do zakresu władzy Prezydenta należy m.in. możliwość decydowania o wojnie i pokoju, mianowanie premiera i ministrów oraz zwoływanie i rozwiązywanie Sejmu i Senatu. Co najistotniejsze z perspektywy etyki państwowej, w myśl Art. 4, Prezydent skupiał w swojej osobie jednolitą i niepodzielną władzę państwową, a wszystkie pozostałe organy – w tym rząd i parlament – były podległe Jego osobie jako odpowiedzialne za wypełnianie zadań na rzecz wspólnoty.

Taki układ ustrojowy eliminował zjawisko, które dręczy współczesną Polskę: sytuację, w której politycy uciekają od odpowiedzialności za błędy, zwalając winę na koalicjantów, opozycję czy zewnętrzne trybunały. W II RP władza była synonimem osobistego zobowiązania moralnego i cywilnego.

Ochrona Majestatu Państwa: Kodeks karny z 1932 roku

Współczesny język debaty politycznej, pełen agresji, pomówień i jawnej pogardy dla symboli narodowych, w latach 30. spotkał się z natychmiastową i surową reakcją wymiaru sprawiedliwości. Kodeks karny z 1932 roku, stworzony pod przewodnictwem prof. Juliusza Makarewicza, wprowadzał precyzyjne mechanizmy ochrony autorytetu państwa.

Zgodnie z Artykułem 127 ówczesnego kodeksu:

„Kto publicznie lży, znieważa lub wyszydza Naród Polski lub Państwo Polskie, podlega karze więzienia do lat 5 lub aresztu”.

Z kolei Artykuł 130 chronił urzędy państwowe i wojsko przed systematycznym podważaniem ich legitymacji i godności w przestrzeni publicznej. Wprowadzenie tak jednoznacznych przepisów sprawiało, że debata – choć często ostra i pełna głębokich podziałów ideologicznych – musiała zachowywać ramy szacunku dla instytucji Rzeczypospolitej. Dzisiejsi politycy, chronieni immunitetami, traktują wolność słowa jako licencję na anarchizację życia społecznego, czego system prawny II RP po prostu by nie tolerował.

Kultura debaty lat trzydziestych: Między starciem idei a odpowiedzialnością

Analizując sprawozdania stenograficzne z posiedzeń Sejmu RP okresu międzywojennego, dostrzec można uderzający kontrast w porównaniu z dzisiejszymi standardami. Oczywiście, lata 30. były czasem głębokiego kryzysu parlamentaryzmu i silnych napięć politycznych po przewrocie majowym. Spory między sanacją a Centrolewem czy Narodową Demokracją były bezwzględne.

Jednakże fragmenty ówczesnych wystąpień parlamentarnych – m.in. przemówienia premiera Janusza Jędrzejewicza czy posłów opozycji – pokazują, że polemika toczyła się na zupełnie innym poziomie intelektualnym. Używano bogatego, literackiego języka polskiego, a argumentacja opierała się na głębokiej znajomości historii, prawa i ekonomii. Nawet w momentach najostrzejszego sporu, parlamentarzyści rzadko przekraczali granice osobistej kultury, a nadrzędnym punktem odniesienia dla wszystkich stron pozostawała suwerenność i bezpieczeństwo świeżo odzyskanego państwa.

Demokracja procedur kontra Państwo Liczących się Wartości

Dzisiejsza klasa polityczna, odrzucając dziedzictwo ustrojowe II RP, chętnie zasłania się frazesami o „standardach demokratycznych” i „państwie prawa”. Warto jednak zadać fundamentalne pytanie: czy państwo, w którym procedury służą do paraliżowania reform, a prawo staje się narzędziem w rękach partyjnych klanów, rzeczywiście jest lepsze od państwa, które na pierwszym miejscu stawiało sprawność działania, autorytet władzy i ochronę interesu narodowego?

II Rzeczpospolita zmagała się z gigantycznymi problemami geopolitycznymi i gospodarczymi, jednak potrafiła zbudować m.in. Gdynię, Centralny Okręg Przemysłowy oraz wychować pokolenie, które w obliczu kataklizmu 1939 roku zdało egzamin z patriotyzmu. Dokonano tego dzięki elitom, które czuły odpowiedzialność przed historią.

W obliczu zbliżających się wyborów parlamentarnych, każdy wyborca stoi przed istotnym dylematem. Czy bezkrytycznie godzić się na obecny stan rzeczy, w którym polityków nie obowiązują żadne wymagania kulturowe i moralne? Czy też zacząć wymagać od kandydatów przywrócenia standardów, w których państwo i jego instytucje traktowane są z należytą powagą, a nie jako łup wojenny w cyklicznym starciu wyborczym. Wybór i ocena, w którym z tych systemów Polacy mogliby czuć się bezpieczniej i godniej, należy do każdego z nas.

Zdjęcie: Dzieje.pl

Roman Dmowski i odpowiedzialność współczesnych elit

„Jestem Polakiem — więc mam obowiązki polskie”. Słowa Romana Dmowskiego nie powinny być jedynie historycznym cytatem przywoływanym podczas uroczystości patriotycznych. Stanowią bowiem wymagającą deklarację, która zobowiązuje do postawienia pytania o to, czym w istocie jest służba publiczna i komu powinna służyć władza państwowa.

Gdybyśmy dziś spojrzeli na polskie życie publiczne przez pryzmat myśli narodowej, należałoby przede wszystkim zapytać: czy interes państwa rzeczywiście zajmuje pierwsze miejsce w podejmowanych decyzjach, czy też zbyt często ustępuje miejsca bieżącym kalkulacjom politycznym?

Nie chodzi o potępianie konkretnych osób ani o wydawanie wyroków bez znajomości wszystkich okoliczności. Chodzi o przypomnienie zasad, które powinny obowiązywać każdego, kto podejmuje decyzje w imieniu obywateli.

Państwo nie jest własnością partii

Roman Dmowski podkreślał znaczenie świadomości narodowej, odpowiedzialności i umiejętności patrzenia na sprawy publiczne z perspektywy całej wspólnoty. W takim rozumieniu patriotyzm nie kończy się na deklaracjach. Wymaga rozważnego działania, znajomości realiów gospodarczych oraz zdolności przewidywania konsekwencji podejmowanych decyzji.

Władza państwowa nie jest prywatną własnością żadnego ugrupowania. Nie jest również narzędziem służącym wyłącznie utrzymaniu politycznej przewagi. Powinna być sprawowana w interesie Rzeczypospolitej i jej obywateli.

Dlatego każda decyzja publiczna powinna podlegać rzeczowej ocenie. Czy przynosi społeczeństwu korzyści? Czy wzmacnia gospodarkę? Czy zwiększa bezpieczeństwo państwa? Czy jej koszty pozostają proporcjonalne do oczekiwanych rezultatów?

Takie pytania nie są przejawem wrogości wobec rządzących. Są naturalnym elementem demokratycznej kontroli władzy.

Ochrona środowiska a bezpieczeństwo państwa

Jednym z najważniejszych wyzwań współczesnej polityki jest pogodzenie ochrony środowiska z bezpieczeństwem energetycznym i możliwościami finansowymi obywateli.

Czyste powietrze, nowoczesna energetyka i racjonalne gospodarowanie zasobami naturalnymi są celami, które mogą służyć dobru wspólnemu. Nie powinny jednak zwalniać władz z obowiązku przedstawiania rzetelnych analiz dotyczących kosztów, tempa zmian i ich wpływu na krajową gospodarkę.

Obywatel ma prawo pytać, czy przyjmowane rozwiązania są dostosowane do polskich warunków. Przedsiębiorca ma prawo oczekiwać przewidywalności przepisów. Gospodarstwo domowe ma prawo wiedzieć, jakie wydatki będą wiązały się z realizacją określonych programów.

Nie wystarczy ogłosić ambitnego celu. Należy jeszcze wykazać, że droga do jego osiągnięcia jest racjonalna, finansowo możliwa i korzystna dla państwa w dłuższej perspektywie.

Właśnie dlatego interes narodowy powinien stanowić punkt odniesienia przy ocenie polityki energetycznej i środowiskowej. Nie jako pretekst do odrzucania wszelkich zmian, lecz jako obowiązek uwzględniania rzeczywistych warunków, w jakich żyją i pracują Polacy.

Rolnictwo i gospodarcza samodzielność Polski

Podobne zasady odnoszą się do polityki rolnej. Rodzime gospodarstwa, przetwórstwo żywności i dostęp do rynków zbytu mają znaczenie nie tylko dla dochodów rolników, lecz także dla bezpieczeństwa żywnościowego kraju.

Polityka państwa powinna uwzględniać zarówno sytuację producentów, jak i potrzeby konsumentów. Wymaga to uczciwej konkurencji, stabilnych regulacji oraz rozwiązań, które pozwalają polskim gospodarstwom rozwijać się i inwestować.

Każda publiczna deklaracja dotycząca obrony określonej grupy społecznej powinna być następnie weryfikowana przez konkretne działania i ich rezultaty. Jest to zasada odnosząca się do wszystkich przedstawicieli życia publicznego, niezależnie od ich przynależności partyjnej.

W demokracji można różnić się w ocenie metod. Można spierać się o zakres pomocy państwa, kierunek reform i tempo zmian. Nie powinno się jednak rezygnować z podstawowego obowiązku: przedstawiania obywatelom argumentów i rozliczalnych rezultatów.

Polityka potrzebuje rachunku odpowiedzialności

W życiu publicznym łatwo posługiwać się wielkimi słowami. Suwerenność, bezpieczeństwo, nowoczesność i sprawiedliwość społeczna brzmią dobrze w przemówieniach. Prawdziwa próba zaczyna się jednak wtedy, gdy trzeba wybrać konkretne rozwiązanie, wskazać jego koszty i wziąć odpowiedzialność za skutki.

Nie należy wymagać od polityków nieomylności. Należy wymagać uczciwego uzasadniania decyzji, gotowości do korekty błędów i szacunku dla obywateli, którzy mają prawo do informacji.

Opozycja również powinna pamiętać, że krytyka nie zastępuje programu. Samo wskazywanie problemów nie wystarcza, jeżeli nie towarzyszą mu realne propozycje ich rozwiązania.

Z punktu widzenia myśli narodowej nie jest najważniejsze, kto odnosi doraźne zwycięstwo w partyjnym sporze. Ważniejsze jest to, czy po zakończeniu politycznej walki państwo pozostaje silniejsze, gospodarka bardziej odporna, a społeczeństwo lepiej przygotowane na przyszłe wyzwania.

Dziedzictwo Dmowskiego jako zobowiązanie

Nie możemy przesądzać, jakie stanowisko Roman Dmowski zająłby wobec wszystkich współczesnych problemów. Żył w innych realiach historycznych, a dzisiejsza energetyka, gospodarka i system międzynarodowych powiązań stawiają przed państwem odmienne zadania.

Możemy jednak korzystać z jego dorobku jako inspiracji do zadawania pytań o interes narodowy, odpowiedzialność elit i znaczenie samodzielnego myślenia politycznego.

Dziedzictwo myśli narodowej nie powinno być wyłącznie narzędziem sporu. Powinno stanowić wymagający sprawdzian także dla tych, którzy sami się na nie powołują.

Polska nie jest hasłem wyborczym ani własnością żadnego obozu politycznego. Jest wspólnym dobrem, za które odpowiedzialność ponoszą zarówno rządzący, jak i ci, którzy aspirują do sprawowania władzy.

Jeżeli słowa Dmowskiego mają zachować znaczenie, muszą prowadzić do konkretnego pytania: czy nasze działania służą Rzeczypospolitej w dłuższej perspektywie, czy jedynie przynoszą doraźne korzyści?

To pytanie pozostaje aktualne niezależnie od nazwisk, partii i zmieniających się układów politycznych. I właśnie dlatego warto je stawiać — spokojnie, rzeczowo i bez rezygnacji z prawa do krytycznej oceny władzy.

Gdyby zapytać naszych rodaków – jak obalić III RP, jak odbudować Niepodległą – pewnie większość odpowiedziałaby według poprawnego schematu i jako narzędzia wskazała „walkę parlamentarną”,„procesy polityczne” oraz „zwycięstwo wyborcze”.

Nie popełnię błędu twierdząc, że gros ludzi prawych, którzy widzieliby Polskę wolną od spuścizny komunizmu, od obecności tutejszych Obcych i dyktatu euro-terrorystów, tylko w owych „narzędziach demokracji” chce dostrzegać nadzieję.

Ta zaś część „patriotycznej prawicy”, która obecny status III RP postrzega przez pryzmat „wpływów zewnętrznych”, dodałaby do tego katalogu – „zmianę sytuacji zagranicznej”, „kryzysy ekonomiczne i polityczne”, „grę mocarstw”.

Nie od dziś, ośmielam się twierdzić, że żadna z takich odpowiedzi nie zasługuje na poważne traktowanie, a udzielający je, nie odrobili lekcji historii i niewiele zdają się rozumieć z realiów obecnego państwa.

By nie powielać dziesiątków argumentów, znanych już stałym bywalcom bez dekretu (wyłożyłem je obszernie m.in. w cyklu tekstów „PO CO DEMOKRACJA?”), przypomnę jedynie, że państwa realnego socjalizmu nie upadają pod „ciosami demokracji”. Jak łatwo dostrzec, na przykładzie III RP, państwa takie anektują fasadę demokratyczną, by ukryć własne draństwa i umożliwić władzę beneficjentom systemu, nigdy zaś po to – by oddać ją obywatelom.

Dlatego farsa demokracji – w wydaniu III RP – jest bronią wymierzoną w społeczeństwo, jest mitem, który ma nas zniewolić i znieprawić. Ten mit, podniesiony do rangi przymusu konstytucyjnego i obwołany niekwestionowanym bożkiem, jest podstawową przeszkodą w obaleniu III RP.

    Na straży tej niby-państwowości stoi bowiem system ustanowiony w latach 1989-91, gdy zainicjowano kontrolowany przez bezpiekę proces „pluralizmu politycznego” i w miejsce jednej, „przewodniej siły narodu”, stworzono szereg rozmaitych partii i partyjek – zwykle przy udziale kapusiów i agentury. Łączył je wspólny mianownik – wyrażały akceptację dla układu powstałego w Magdalence i deklarowały uczestnictwo w ”mechanizmach demokracji”. Ten, kto nie wyrażał takiego akcesu i nie godził na „wspólnotę” z komunistami, znalazł się na marginesie życia publicznego i został wykluczony z dobrodziejstw „procesów demokratycznych”.

Wiedza o podwalinach mitu demokratycznego, musi prowadzić do wniosku, że wpływ na państwo, można odzyskać tylko w taki sposób, w jaki narzucono nam historyczne kagańce i systemowe ograniczenia. Skoro Polacy utracili wolność na drodze zdrady, zbrodni, kłamstw i przemocy – w zgodzie z tą logiką, należy przyjąć, że tylko rozwiązania siłowe i kroki radykalne, mogą doprowadzić do sanacji państwa.

To oznacza, że upatrywanie nadziei w „wyborach powszechnych”, które od roku 1991 obracają się wokół tych samych osób i środowisk, lub stawianie na systemowe „partie polityczne”- jest oczywistym nonsensem.
Żadna „Konfederacja”, „Kukiz”, czy inna pseudo-opozycja, nie może mieć wpływu na obalenie III RP.

Po pierwsze dlatego,że wcale do tego celu nie dążą, po drugie, że są częścią układu, który pozwala im na wygodne i dostatnie życie, po trzecie – bo uczestnicząc w mistyfikacji „pluralizmu politycznego”(robili to też komuniści, dozwalając na „stronnictwa demokratyczne”, czy „ludowców”) skazują się na rolę folkloru i „planktonu” politycznego.
Te partie, jak i obecni w nich ”działacze”, są przeznaczeni do tworzenia dowolnych konfiguracji i najbardziej egzotycznych „sojuszy”, do wykonywania zaskakujących wolt i przepoczwarzeń. Głównie po to, by tumanić ludzi młodych, zapobiegać potencjalnym zagrożeniom, kanalizować emocje i odruchy sprzeciwu.

Gdyby demokracja, wybory, czy działania partii politycznych miały zagrozić władzy beneficjentów, nie byłoby ich w Rosji i w III RP- państwach, w których mit o „śmierci komunizmu” wykorzystano do zbudowania fundamentów kolejnej sukcesji komunistycznej.
    Nie można również utrzymywać, że „następne wybory coś zmienią”, bo taki przypadek nigdy nie miał miejsca w 30-letniej historii tego państwa. Żadna zmiana rządów nie wyrugowała, choćby jednej patologii III RP, nie uwolniła tego państwa z ludzi służących okupantowi, nie zniszczyła esbeckich fortun, nie przywróciła poczucia sprawiedliwości, nie doprowadziła do ujawnienia zbrodni i skazania zbrodniarzy.

Podobnie, jak komunizm był kompletną niedorzecznością – nawet w swojej strukturze formalnej, tak jego hybryda, zwana III RP, jest niedorzecznością w obszarze zjawisk politycznych, etycznych, bądź prawnych. Nie da się ich zdefiniować przy pomocy racjonalnej metodologii, bo przedstawiciele tego państwa traktują demokrację, moralność i prawo, w taki sposób, jak złodziej używa wytrychu do otwarcia zamkniętych drzwi, a morderca korzysta z noża do zadźgania ofiary. Nikt przy zdrowych zmysłach nie będzie jednak twierdził, że złodziej sięgając po wytrych staje się ślusarzem, a używający noża bandyta, wykonuje zawód kucharza.

    Jeśli dla kogo, 30 lat to za mało, by zrozumieć bezużyteczność mitu demokracji – pora uznać swoje ograniczenie umysłowe i nie narzucać błędu innym.

Druga z fałszywych odpowiedzi wymaga głębszej refleksji.
Ludzie hołdujący przekonaniu, że jakiekolwiek zmiany w polskiej rzeczywistości, są możliwe tylko na drodze „globalnych przemian” i zewnętrznego oddziaływania obcych mocarstw, nie prezentują nowatorskiej wizji.

Na początku XX wieku, dość popularne były „koncepcje polityczne”, których twórcy dostrzegali tylko jedną szansę na odzyskanie niepodległości. Ich rachuby opierały się na zapewnieniu sprawie polskiej przychylności Francji, Niemiec, czy Rosji, na wyczekiwaniu „światowego kryzysu” lub „wielkiej wojny”, z których – z woli i za przyzwoleniem mocarstw, powstanie państwo polskie.

Prawda – doszło do kryzysu i wybuchła wielka wojna – i nietrudno było je przewidzieć.  Nie one jednak, i nie wola mocarstw zdecydowały o Niepodległej. Kluczowa była postawa „garstki szaleńców”, którzy wbrew owym koncepcjom i wbrew mocarstwowym interesom, zbudowali siłę militarną, stworzyli polskiego żołnierza i polską armię, z którymi wielcy gracze musieli się liczyć.

Wolna Polska nie powstała w ciszy europejskich gabinetów, nie dała nam jej Francja, Anglia czy Rosja. Ówczesną Europę – jak zawsze niechętną obecności Polski na mapie świata, postawiono wobec faktów dokonanych i zmuszono do uznania państwa, o którym nie myślał żaden z przywódców tamtego świata.

    Analogia z czasami współczesnymi – jest w pełni uprawniona.
Dzisiejszy status III RP – jako państwa zależnego od brukselskich kołchoźników, wydanego na wpływy Niemiec i Rosji, podległego obcym interesom ekonomicznym i kaprysom wielkich mocarstw – odpowiada światowym graczom i wypełnia model „porządku” po-jałtańskiego.
Opinia Józefa Mackiewicza zawarta w „Zwycięstwie prowokacji”: „Polityka Zachodu podczas wojny kierowała się względami narzuconymi jej przez sojusz z Sowietami; polityka Zachodu po wojnie kieruje się względami narzuconymi jej przez chęć pokojowej koegzystencji z Sowietami.” – celnie wyraża stosunek owego Zachodu do sprawy polskiej i kwestii naszej zależności.

Polska słaba i uległa – stanowi ucieleśnienie marzeń dawnych zaborców, a z uwagi na globalne interesy ekonomiczne, jest tworem pożądanym przez wszystkich.

    Tym bardziej pożądanym, im mocniej w tym uzależnieniu współdziałają ludzie III RP, im gorliwiej narzucają nam „procesy integracyjne”, im solidniej wiążą iluzorycznymi „sojuszami” i uciekają od prowadzenia polityki zagranicznej.

Ci którzy uważają,że jakiekolwiek państwo – bez wizji korzyści ekonomiczno-politycznych, będzie zabiegało o uwolnienie nas od komunistycznego garba, lub ten garb zniknie, z woli zagranicznych sojuszników, nalezą do grona szczególnie groźnych mitomanów.
W takiej koncepcji, zawiera się bowiem, mniej lub bardziej ukryta sugestia, że my sami – własną wolą, staraniem i walką, nie możemy wybić się na niepodległość, że jesteśmy zbyt słabi, zbyt głupi i ułomni, by obalić peerelowskiego bękarta.

To przekonanie – w latach poprzedzających Niepodległą, towarzyszyło zblazowanym bywalcom europejskich salonów, którzy gardząc widokiem „szarych mundurów”, z niewiarą w siłę polskiego oręża, gięli się w ukłonach przed politykami Ententy.

Taką wiarę wykazywali również samozwańczy „reprezentanci narodu” z „demokratycznej opozycji”, gdy ratując okupacyjne truchło PRL, siadali do stołu z czerwonymi bandytami.
Tak uważają dzisiejsi „stratedzy”, spod znaku „prawa i sprawiedliwości”, którzy w obawie o utratę iluzorycznej władzy i podważenie „spokoju społecznego”, uśmiercili sprawę zamachu smoleńskiego, a nienawistną zgraję Obcych każą nazywać „opozycją”.

    Trzeba jeszcze słowo wyjaśnienia, odnośnie koncepcji, w których pojawia się wizja „wielkiej wojny”. Ta wizja musi przerażać. Również dlatego, że wybuch takiej wojny byłby całkowicie niezależny od naszych intencji. Ludzie rozumni powinni jednak wiedzieć, że kierunek, w jakim zmierza współczesny „świat”, może zostać odwrócony tylko poprzez wydarzenie o skali globalnej, ale też tragicznej. Droga „umiarkowanego postępu” wiedzie dziś w przepaść.
Należy więc zakładać, że tylko potężny wstrząs może nas otrzeźwić i zwrócić ludzkości elementarny instynkt zachowawczy.

Nie mogę jednak przyjąć, że kreślony na tym blogu ideał wolnej Polski, wymaga wojny totalnej. Taka wizja, byłaby utopią, o tyle groźną, że pozbawioną elementu przewidywalności i nadziei. Dlatego trzeba szukać rozwiązań, które nie zdejmują z nas obowiązku realnych działań i nie odwołują do wydarzeń całkowicie od nas niezależnych.

    Gdy odrzucimy błędne koncepcje i raz na zawsze rozstaniemy z mitologią demokracji, odpowiedź na pytanie zadane na początku tekstu, musi brzmieć „kontrowersyjnie”: realiów magdalenkowego potworka, nie da się zmienić narzędziami demokracji.
A nie tylko nie da, ale są one główną przeszkodą w odzyskaniu Polski.
Na tej drodze, nie można też liczyć na „korzystną koniunkturę” lub wsparcie ze strony innych państw.

To mrzonki, niegodne ludzi walki – a tylko tacy mogą podążać w długim marszu.
Jest zatem oczywiste, że odzyskanie państwa suwerennego i uwolnienie mojego kraju od komunistycznych patologii , wymaga rządów żelaznej ręki i twardego dyktatu.
W miejsce bełkotu zakładników demokracji: „Musimy walczyć, by demokracja dobrze funkcjonowała”(J. Kaczyński), trzeba nowej zasady: musimy walczyć, by mit demokratyczny nie zastąpił niepodległości.

W miejsce „walki o demokrację”, trzeba twardej walki o polskość, bo to ta, nadrzędna wartość, jest dziś zagrożona.

Nie jest również prawdą, że „demokracja” w III RP jest chora. Chore jest państwo, które z owej „demokracji” uczyniło oręż przeciwko obywatelom.

Nie jakąś „demokrację trzeba naprawiać”, ale obalić system powstały przy „okrągłym stole”, który z fałszywego bożka owej pseudo-idei uczynił narzędzie zniewolenia Polaków.
    Józef Mackiewicz, którego słowa wielokrotnie przywoływałem, nakreślił kiedyś „metodę walki” z komunizmem. W tekście z 1936 roku napisał:
„My musimy komunizm wyniszczyć, wyplenić, wystrzelać! Żadnych względów, żadnego kompromisu! Nie możemy im dawać forów, nie możemy stwarzać takich warunków walki, które z góry przesądzają na naszą niekorzyść. Musimy zastosować ten sam żelazno-konsekwentny system. A tym bardziej posiadamy ku temu prawo, ponieważ jesteśmy nie stroną zaczepną, a obronną!”

Te mocne słowa są echem tradycji, którą utraciliśmy w czasie hańby komunizmu.
Są echem polskiej dumy – z posiadania wolnej ojczyzny i narodowych świętości. Nie nawołują do nienawiści, lecz mają źródło w zrozumieniu grozy komunizmu i jego antypolskich celów. 

Autor: Aleksander Ścios

Źródło: https://bezdekretu.blogspot.com/

Wielka akcja patriotyczna i edukacyjna Klubów Gazety Polskiej na Żywiecczyźnie nabiera tempa. W dniach 12 i 15 sierpnia Klub Gazety Polskiej w Żywcu rozstawił swój namiot-pawilon w centrach kolejnych beskidzkich miejscowości – tym razem w Milówce oraz Rychwałdzie. Celem działaczy jest nie tylko przybliżenie mieszkańcom bieżącej działalności klubu, ale przede wszystkim przeprowadzenie szerokich konsultacji społecznych i zbiórki podpisów pod petycją w sprawie restytucji Konstytucji Kwietniowej z 1935 roku.

Żywa lekcja historii i walka o naprawę Państwa

Inicjatywa budzi ogromne zainteresowanie lokalnej społeczności. Wielu mieszkańców Żywiecczyzny z wielkim entuzjazmem podchodzi do postulatu powrotu do fundamentalnego aktu prawnego II Rzeczypospolitej, który – co kluczowe – nigdy nie został formalnie i zgodnie z prawem uchylony.

Osoby popierające akcję jednoznacznie wskazują na pilną potrzebę głębokich zmian ustrojowych w dzisiejszej Polsce. Wśród najczęściej podnoszonych argumentów pojawia się postulat redukcji liczby posłów z obecnych 460 do 208, co pozwoliłoby na realne odchudzenie i usprawnienie aparatu władzy ustawodawczej. Mieszkańcy głośno domagają się także ukrócenia patologii związanych z immunitetem parlamentarnym. Zgodnie z duchem przedwojennego prawa, immunitet powinien chronić posła wyłącznie w ramach jego bezpośrednich prac sejmowych, a nie stanowić tarczy chroniącej przed odpowiedzialnością karną za pospolite czyny.

Wielkie poruszenie i aprobatę wywołuje również odwołanie do art. 33 Konstytucji z 1935 roku. Przepis ten jednoznacznie pozbawia praw wyborczych osoby o „niedostatecznym poziomie umysłowym lub moralnym”. Dla wielu rozmówców to jasny sygnał, że nadszedł czas na bezkompromisowe podniesienie standardów etycznych w polskiej polityce.

Pamięć o Bohaterach z Narodowych Sił Zbrojnych

Działalność Klubu Gazety Polskiej w Żywcu to także dbałość o odkłamywanie białych plam naszej historii. Namiot w Milówce i Rychwałdzie stał się miejscem spotkań dla wszystkich, którym bliska jest pamięć o podziemiu niepodległościowym.

Dzięki bliskiej współpracy z Fundacją im. Kazimierza Wielkiego, historyczni pasjonaci oraz młodzież mogli zaopatrzyć się w cenne publikacje książkowe poświęcone Narodowym Siłom Zbrojnym (NSZ). Przywracanie pamięci o żołnierzach wyklętych i formacjach narodowych na terenie Żywiecczyzny stanowi fundament budowy nowoczesnej tożsamości narodowej.

Cel: Dotrzeć do każdego Polaka

Sierpniowe spotkania w Milówce i Rychwałdzie to zaledwie kolejny etap wielkiego projektu edukacyjnego na mapie regionu. Pod petycją stale przybywa podpisów, a świadomość prawna i historyczna Polaków dynamicznie rośnie.

Działacze Klubu Gazety Polskiej w Żywcu zapowiadają, że to nie koniec intensywnej pracy. Do końca roku pozostało jeszcze kilka miesięcy, a cel jest jasny: dotrzeć z informacją o ciągłości prawnej Konstytucji Kwietniowej do jak najszerszego grona rodaków. Walka o silną, sprawiedliwą i opartą na solidnych fundamentach moralnych Polskę trwa!

Kodyfikacja polskiego prawa prywatnego i karnego w latach trzydziestych ubiegłego stulecia słusznie uchodziła za chlubę odrodzonej Rzeczypospolitej. Nowoczesne, precyzyjne i wolne od kazuistyki przepisy Kodeksu zobowiązań z 1933 roku oraz Kodeksu karnego z 1932 roku miały stanowić żelazny gwarant sprawiedliwości społecznej [WDU19330820598]. Życie ubezpieczonego robotnika miało ważyć tyle samo, co życie najwyższego urzędnika państwowego. Co jednak stałoby się, gdyby ówczesna temida musiała zmierzyć się z gorszącymi zjawiskami, które współcześnie rozpalają opinię publiczną – takimi jak sejmowy elitaryzm w publicznych szpitalach czy dramatyczne zabiegi uśmiercania rozwiniętych płodów?

Przyjrzyjmy się chłodnym okiem przedwojennym paragrafom. W ich świetle intencje i status społeczny sprawców szybko musiałyby ustąpić miejsca twardej literze prawa – również w wymiarze ich podstawowych praw obywatelskich.

Lekarz i dygnitarz przed sądem, czyli koniec „salonów VIP”

Wyobraźmy sobie sytuację, w której szpital publiczny – utrzymywany z twardych groszy składek ubezpieczonych robotników – wydziela specjalne, luksusowe gabinety dla posłów obozu rządzącego. Podczas gdy przeciętny obywatel czeka godzinami na pomoc, prominentny polityk przyjmowany jest poza kolejnością. Gdyby w wyniku takiego zaniedbania ucierpiał zwykły pacjent, przedwojenny aparat sprawiedliwości zadziałałby bez zbędnej zwłoki.

Na gruncie prawa cywilnego uderzenie w finanse i reputację szpitala byłoby bolesne:

Art. 134 k.z. (odpowiedzialność zwierzchnika): Dyrekcja lecznicy nie mogłaby zasłonić się niewiedzą. Szpital jako instytucja odpowiadałby w pełni za samowolę i błędy organizacyjne swoich lekarzy [WDU19330820598].

Art. 142 k.z. (nienależyte wykonanie zobowiązania): Niedopełnienie obowiązku udzielenia natychmiastowej pomocy stanowiłoby rażące złamanie umowy społecznej i medycznej z ubezpieczonym pacjentem [WDU19330820598].

Art. 162 k.z. (renta i koszty po śmierci żywiciela): Gdyby pacjent zmarł w kolejce, rodzina mogłaby domagać się od placówki dożywotnich rent, kalkulowanych na podstawie utraconych zarobków zmarłego [WDU19330820598].

Równie surowo podszedłby do sprawy sędzia karny. Lekarz w publicznej ubezpieczalni posiadał status funkcjonariusza. Porzucenie pacjenta na rzecz polityka wyczerpywało znamiona art. 286 k.k. (nadużycie władzy lub niedopełnienie obowiązków, zagrożone karą do 5 lat więzienia) oraz art. 244 k.k. (narażenie człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia).

Dramat w świetle prawa. Przypadek zabiegu in utero

Jeszcze mniejszy margines na dyskusję pozostawiała przedwojenna doktryna w obliczu intencjonalnego uśmiercenia w pełni rozwiniętego płodu w łonie matki. Gdyby lekarka w dziewiątym miesiącu ciąży zdecydowała się na wstrzyknięcie substancji toksycznej bezpośrednio w serce dziecka, motywując to wskazaniami społecznymi czy wadami rozwojowymi, sprawa ta wstrząsnęłaby opinią publiczną II RP.

Przedwojenne sądy podchodziły do takich stanów faktycznych w sposób wysoce pryncypialny:

Zabójstwo zamiast aborcji (Art. 225 k.k.): W ówczesnej myśli prawniczej dziecko zdolne do samodzielnego życia poza organizmem matki, znajdujące się w fazie przedporodowej, było traktowane jako człowiek. Śświadome i celowe odebranie mu życia za pomocą śmiertelnego zastrzyku zostałoby zakwalifikowane jako zabójstwo. Groziła za to kara więzienia od lat 5, dożywocie, a w skrajnych przypadkach nawet kara śmierci.

Sztywne granice wyjątków (Art. 233 k.k.): Ówczesny kodeks karny dopuszczał przerwanie ciąży wyłącznie w dwóch przypadkach: ścisłego ratowania życia i zdrowia matki (potwierdzonego konsylium) oraz gdy ciąża była wynikiem przestępstwa. Samowolne uśmiercenie dziecka z powodów eugenicznych czy osobistych poglądów lekarki spotkałoby się z natychmiastowym oskarżeniem.

Wina umyślna (Art. 240 k.z.): Na gruncie cywilnym działanie to zostałoby uznane za delikt popełniony z winy umyślnej (dolus directus). Łamało ono fundamentalny standard należytej staranności zawodowej, co uprawniało rodzinę do żądania wysokiego zadośćuczynienia za krzywdę moralną na podstawie art. 161 k.z. [WDU19330820598]

Wyroki, które odbierają obywatelstwo. Konsekwencje wyborcze

W II Rzeczypospolitej (szczególnie po wejściu w życie Konstytucji kwietniowej oraz nowej Ordynacji wyborczej z 8 lipca 1935 roku) system prawny nie pozwalał, by osoby skazane za zbrodnie lub rażące nadużycia władzy współdecydowały o losach państwa. Wyrok karny niósł za sobą automatyczną i bezwzględną instytucję tzw. śmierci cywilnej poprzez odebranie praw politycznych.

Dla posłów z „gabinetów VIP”: Zgodnie z art. 86 Ordynacji wyborczej do Sejmu, poseł skazany prawomocnie na utratę praw publicznych automatycznie tracił swój mandat. Co więcej, już w momencie wydania wyroku pierwszej instancji (nieprawomocnego), parlamentarzysta był zawieszany w czynnościach. Sąd – uznając egoizm polityczny za „niskie pobudki” – na mocy art. 47 § 2 k.k. orzekał utratę obywatelskich praw honorowych. Taki polityk tracił bezpowrotnie prawo kandydowania (bierne) oraz prawo głosowania (czynne) w jakichkolwiek kolejnych wyborach.

Dla lekarzy i dyrekcji szpitala: Urzędnicy medyczni skazani za przestępstwa urzędnicze (art. 286 k.k.) byli wykreślani z państwowych rejestrów wyborczych. Państwo odmawiało im prawa do wrzucenia głosu do urny, uznając ich za niegodnych miana pełnoprawnych obywateli.

Dla lekarki dokonującej zabiegu in utero: W przypadku skazania za zabójstwo (art. 225 k.k.) na karę dożywotniego więzienia lub długoletniego ciężkiego więzienia, sąd na mocy art. 47 § 1 k.k. miał obowiązek orzec utratę praw publicznych. Dla lekarki oznaczało to natychmiastowe i dożywotnie skreślenie z list wyborczych oraz utratę wszelkich praw politycznych. Zgodnie z art. 48 k.k., utrata ta automatycznie i nieodwołalnie pozbawiała ją również prawa do wykonywania zawodu.

Ostracyzm i koniec kariery

Warto pamiętać, że wyrok sądu powszechnego był często dopiero początkiem problemów sprawców. Sądownictwo dyscyplinarne Izb Lekarskich, działające na mocy ustawy z 1934 roku, niezwykle zazdrośnie strzegło honoru i etyki zawodu. Lekarz faworyzujący władzę kosztem umierających bądź medyk odbierający życie nienarodzonemu dziecku wbrew prawu, musieli liczyć się ze skreśleniem z listy członków izby.

Przedwojenny system prawny, choć tworzony w realiach głębokich podziałów politycznych, w obszarze ochrony życia i elementarnej uczciwości urzędniczej pozostawał spójny. Przepisy Kodeksu zobowiązań oraz Kodeksu karnego stanowiły tamę dla relatywizmu moralnego [WDU19330820598]. Pokazują one, że dla dawnych kodyfikatorów sprawiedliwość nie była kwestią światopoglądu, a złamanie ładu społecznego skutkowało całkowitym wykluczeniem ze wspólnoty obywatelskiej.

Historia kołem się toczy, ale na remontowanych ulicach wielu naszych miast owo koło regularnie wpada w tę samą dziurę. Po raz kolejny uwaga opinii publicznej zostaje przyciągnięta przez osiadającą nawierzchnię w reprezentacyjnym punkcie zabytkowego centrum. Kolejny remont, kolejne poprawki i ten sam, niezmienny od lat schemat. Spoglądając na powtarzające się utrudnienia drogowe, trudno oprzeć się wrażeniu, że współczesne procedury nadzorcze cierpią na chroniczną niemoc. Gdyby dzisiejsi wykonawcy oraz odbierający ich pracę urzędnicy przenieśli się w czasie o równe dziewięćdziesiąt lat wstecz – do realiów Drugiej Rzeczypospolitej – zderzenie z ówczesną rzeczywistością prawną byłoby dla nich bolesnym doświadczeniem.

Przedwojenny bat na niesolidność

W latach 30. XX wieku w Polsce nie znano pojęcia nieskończonych, przeciągających się w nieskończoność procedur naprawczych, które paraliżują życie miast. Wychodzono z prostego założenia: środki publiczne wymagają najwyższego rygoru, a rzemiosło – bezwzględnej rzetelności.

Gdyby w tamtych realiach nowo wybrukowany trakt w sercu miasta zapadł się niedługo po hucznym odbiorze technicznym, ówczesny Magistrat nie ograniczałby się do wysyłania uprzejmych monitów. Odpowiedź administracji państwowej i samorządowej byłaby natychmiastowa, chirurgiczna i dotkliwa.

Po pierwsze, konsekwencje dotykałyby bezpośrednio osób odpowiedzialnych za nadzór. Na mocy restrykcyjnego Prawa Budowlanego z 1928 roku, kierownik robót, który dopuściłby do rażących błędów technologicznych (takich jak złe zagęszczenie podłoża), ryzykowałby natychmiastowe, dyscyplinarne odebranie państwowych uprawnień inżynierskich. W tamtych czasach oznaczało to wilczy bilet – cywilną śmierć w zawodzie i faktyczny zakaz startu w jakichkolwiek przetargach publicznych na terenie całego kraju.

Kaucje, weksle i widmo marginalizacji

Po drugie, przedwojenny system restrykcyjnie podchodził do finansowych zabezpieczeń interesu publicznego. Przystępując do przetargu, firma musiała złożyć potężne zabezpieczenie finansowe – gotówkowe wadium lub twarde weksle gwarancyjne.

W przypadku powtarzających się wad, lokalne władze nie zwlekały z radykalnymi krokami. Administracja miała prawo zatrzymać zdeponowane środki, uruchomić tzw. wykonanie zastępcze na koszt pierwotnego wykonawcy i powierzyć naprawę innej, sprawdzonej firmie. Bez konieczności prowadzenia wieloletnich, blokujących inwestycję sporów sądowych. Taki obrót spraw dla niesolidnego przedsiębiorcy oznaczał natychmiastową utratę płynności finansowej i definitywny koniec kariery na rynku zamówień publicznych.

Jawność bez taryfy ulgowej

W II RP nie istniała także anonimowość, za którą dziś tak chętnie chowają się podwykonawcy czy konsorcja. Lokalne media bez przeszkód i z pełną surowością opisywały przypadki drogowych fuszerek, podając do publicznej wiadomości nazwy firm odpowiedzialnych za paraliż komunikacyjny. Taki bojkot społeczny i biznesowy skutecznie eliminował z rynku tych, którzy nie potrafili podołać standardom technologicznym.

Dziś, patrząc na ponowne łatanie, rozkopywanie i poprawianie tych samych odcinków dróg, widzimy syndrom naszych czasów: systemowo rozproszoną odpowiedzialność, proceduralny paraliż decyzyjny oraz mechanizmy, w których ciągłe poprawki i aneksy terminowe stają się stałym elementem krajobrazu inwestycyjnego. Sytuacja ta rodzi uzasadnione pytania o to, kto tak naprawdę ponosi koszty społeczne i organizacyjne takich opóźnień.

Przedwojenny bruk w wielu miejscach potrafił przetrwać bez szwanku dekady, ponieważ kładziono go z pełną świadomością nieuchronnych i surowych konsekwencji za najmniejsze uchybienie. Może zamiast mnożyć kolejne nieskuteczne protokoły i zgłoszenia reklamacyjne, współcześni decydenci powinni sięgnąć do historycznych wzorców egzekwowania umów? Ku przestrodze wykonawców i ku realnemu pożytkowi publicznemu.

Zbigniew Herbert o projekcie konstytucji 1997 roku

„Przedstawiony projekt konstytucji odrzucam w całości.

Po pierwsze, ze względów może frywolnych, to jest stylistycznych, ale niestety – taki mam zawód. To elaborat napisany fatalną polszczyzną. A przecież będzie lekturą dzieci i młodzieży.

Po wtóre, z punktu widzenia prawnego i merytorycznego jest to wypracowanie wręcz haniebne, w którym odsyła się czytelnika do nieistniejących ustaw, roi się w nim też od mętnych sformułowań, mających zapewne przykryć treści i zapowiedzi zgoła groźne – system o fasadzie kapitalistycznej, którego istotę stanowi gardząca społeczeństwem oligarchia, posiadająca wszystkie kluczowe urzędy i stanowiska finansowo-polityczne”.

Kiedy w latach 90. rodziła się Trzecia RP, Polakom wmawiano, że wchodzą do krainy powszechnej wolności i sprawiedliwości. Jednak ci, którzy zachowali trzeźwość umysłu, od razu dostrzegli, że pod pięknymi, demokratycznymi hasłami kryje się perfidne oszustwo. Zbigniew Herbert, narodowy wieszcz i człowiek o niezłomnym kręgosłupie moralnym, nie miał złudzeń. Czytając projekt konstytucji z 1997 roku, odrzucił go w całości. Nazwał ten dokument „wypracowaniem wręcz haniebnym”, uderzającym mętnością sformułowań. Herbert jako jeden z nielicznych miał odwagę głośno powiedzieć to, co elity okrągłostołowe próbowały zamieść pod dywan. Nowa ustawa zasadnicza miała legitymizować system o fasadzie kapitalistycznej, którego istotę stanowiła gardząca społeczeństwem, postkomunistyczna oligarchia.

Dziś, po latach, słowa Księcia Poetów brzmią jak prorocze oskarżenie. Pokazują anatomię systemowego zakłamania, które zatruło tkankę społeczną naszego kraju.

Haniebny pakt i ucieczka od Dekalogu

Jak to możliwe, że naród o tak bogatej historii walki o niepodległość, naród odwołujący się do chrześcijańskich korzeni i Dekalogu, pozwolił na wpisanie kłamstwa w fundamenty własnego państwa? Odpowiedź jest bolesna, ale trzeba ją wyartykułować głośno. Część społeczeństwa dała się złapać w pułapkę materialistycznego konformizmu. Zamiast budować Polskę opartą na prawdzie i sprawiedliwości, wybrano haniebny pakt z postkomunistycznym układem. Państwo oligarchiczne zaoferowało prostą transakcję: wy zrezygnujecie z rozliczenia komunistycznych zbrodni, pozwolicie nam uwłaszczyć się na majątku narodowym i zająć kluczowe stanowiska finansowo-polityczne, a w zamian dostaniecie nienaruszalność waszej prywatnej strefy komfortu.

To klasyczny syndrom niewolników, dla których najwyższą formą wolności stała się pełna miska zupy. Ósme przykazanie Bożego dekalogu – „Nie mów fałszywego świadectwa” – zostało przez piewców nowego ładu sprowadzone do roli przedpotopowego reliktu. W imię „świętego spokoju” i zachowania materialnych ochłapów ze stołu oligarchów, milcząco zaakceptowano ustrój, w którym prawda stała się towarem deficytowym.

Fasada dla naiwnych

System stworzony przez beneficjentów transformacji był i jest mistrzostwem świata w dziedzinie hipokryzji. Ma on wszystkie zewnętrzne znamiona nowoczesnego, zachodniego państwa. Są wolne wybory, są kolorowe media, są piękne banknoty. Ale to tylko dekoracje dla naiwnych. Za tą fasadą kryje się bezwzględna kasta, która przejęła urzędy i kapitał, patrząc na zwykłego Polaka z pogardą i wyższością.

Ludzie, którzy godzą się na ten stan rzeczy w zamian za rzekome bezpieczeństwo socjalne, sami nakładają sobie obrożę na szyję. To iluzja wolności. Człowiek prawdziwie wolny nie handluje prawdą w zamian za pełny żołądek. Naród wyznający sprawiedliwość społeczną opartą na prawie Bożym nie może tolerować sytuacji, w której kłamstwo staje się prawem, a cwaniactwo i powiązania z dawnym aparatem bezpieczeństwa – kluczem do sukcesu.

Czas odrzucić zakłamanie

Dziedzictwo Zbigniewa Herberta to nieustanne wezwanie do narodowego rachunku sumienia. Poeta przypomina nam, że zdrada wartości zawsze zaczyna się od kapitulacji języka i zgody na mętne kompromisy. Trzecia RP, ufundowana na relatywizmie i kłamstwie założycielskim, próbowała wychować nowego, posłusznego obywatela – pozbawionego pamięci historycznej, zadowolonego z minimum egzystencji, głuchego na moralne imperatywy.

Czas najwyższy odrzucić to ustrojowe zakłamanie. Wolny Polak to człowiek, który ponad pełną miskę stawia godność, honor i prawdę. Tylko powrót do jednoznacznych zasad moralnych, do odważnego nazywania dobra dobrem, a zła złem, pozwoli nam zrzucić pęta fasadowego systemu i zbudować Polskę prawdziwie sprawiedliwą. Polskę, jakiej chciał i o jaką walczył Herbert.

«Czym jest historia, w której tkwimy? To orgia panoszącej się nieprawości. A przecież zawsze znajdzie się garstka sprawiedliwych, którzy w tej zawierusze przechowają podstawowe wartości. Chodzi o to, by znaleźć się w tym gronie» – powtarzał Zbigniew Herbert

Źródło: Monitor Wołyński https://monitorwolynski.com/pl/news/5059-25-lat-temu-zmarl-zbigniew-herbert#

Zdjęcie: Monitor Wołyński

W zaledwie 625 dni na piaszczystych nieużytkach Podkarpacia wyrósł pomnik polskiej niezależności, geniuszu inżynieryjnego i niezłomnej woli walki o suwerenność. Stalowa Wola – perła Centralnego Okręgu Przemysłowego – do dziś pozostaje symbolem tego, jak wielkich rzeczy potrafi dokonać naród, gdy jego przywódcy kierują się racją stanu, a nie obcym interesem.

Gdy w marcu 1937 roku w lasach w widłach Wisły i Sanu wbito pierwsze łopaty pod budowę Zakładów Południowych, zagraniczni obserwatorzy kręcili głowami z niedowierzaniem. Architekci geopolitycznego układu sił dawali odrodzonej Rzeczypospolitej nikłe szanse na przetrwanie między dwoma totalitarnymi żarnami – sowiecką Rosją a hitlerowskimi Niemcami. Odpowiedź Warszawy była jednak twarda, suwerenna i skrojona na miarę mocarstwa. Pod wodzą wicepremiera Eugeniusza Kwiatkowskiego ruszył proces, który miał raz na zawsze zerwać z łatką Polski jako kraju zacofanego i rolniczego.

Architektura polskiej dumy

Projekt Stalowej Woli nie był ślepym kopiowaniem zachodnich, bezdusznych wzorców. Warszawscy architekci Bronisław Rudziński i Stefania Skibniewska stworzyli wizję miasta-ogrodu, w którym nowoczesny przemysł zbrojeniowy idealnie współgrał z polską przyrodą. Szanowano każdy skrawek rodzimej ziemi – puszczańskie sosny nie szły pod topór bezmyślnie; budynki wznoszono wprost wśród dojrzałego, naturalnego lasu.

Architektura miasta stała się manifestacją nowoczesności. Geometryczne, modernistyczne bryły budynków pokryto tynkiem z domieszką miki. W promieniach słońca bloki i gmachy urzędowe dosłownie błyszczały, pokazując światu blask rodzącej się nowoczesnej Polski. Prestiżowe obiekty, z kultowym hotelem „Hutnik” na czele, zyskały luksusowy sznyt w stylu art déco. Pokazano w ten sposób, że polski robotnik i inżynier zasługują na przestrzeń najwyższej, światowej jakości.

Solidność przeciwko bylejakości

Prawdziwym fenomenem była jednak jakość wykonywanych prac. W świecie, gdzie wielkie inwestycje często kojarzyły się z wyzyskiem lub pośpieszną fuszerką, państwo polskie postawiło na bezkompromisowy perfekcjonizm. Używano szlachetnych materiałów – klinkieru, kamienia i najlepszych stopów stali.

Mieszkania dla robotników, majstrów i kadry inżynierskiej projektowano tak, by zapewnić im maksymalne nasłonecznienie, higienę i komfort. To było budowanie z myślą o pokoleniach. Trwałość tych murów, które bez szwanku przetrwały pożogę wojenną i dekady komunistycznego zaniedbania, to najlepszy dowód na to, jak wysokie standardy obowiązywały w przedwojennej Polsce.

Lekcja dla współczesnych

W niecałe dwa lata, na przekór kryzysom i niedowiarkom, stworzono od zera potężny kombinat i nowoczesne miasto. Stalowa Wola udowodniła, że „chcieć to móc”, jeśli tylko polskie sprawy znajdują się w rękach patriotów posiadających dalekowzroczną wizję rozwoju kraju.

Nazwa miasta, zaczerpnięta ze słów gen. Tadeusza Kasprzyckiego o „stalowej woli narodu polskiego”, zobowiązuje do dziś. To nie tylko karta z podręcznika historii – to wciąż żywy drogowskaz pokazujący, że kluczem do bezpieczeństwa i dobrobytu jest własny, silny przemysł oraz niezłomna wiara we własne siły.

Zdjęcie: facebook (Stalowa Wola dawniej)

Czy ktoś jeszcze pamięta czym nas obdarował „Batiuszka” prócz „Pałacu” Kultury i Nauki w środku Warszawy? Rządem oczywiście; powołanym już 22 lipca 1944 roku. Czymś się przecież trzeba było zająć w oczekiwaniu, aż Niemcy uporają się ostatecznie z całkowitym zrujnowaniem Warszawy.

Później, na cześć tego wydarzenia, a może dla jego osłody, przemianowano fabrykę czekoladek „dawniej E. Wedel” na „22 lipca”. Tak się szczęśliwie złożyło, że fabryka była po praskiej stronie stolicy i nie została zburzona przez niemieckich nadludzi.

Kanty przy okrągłym stole też potrzebowały jakichś słodkich symboli, wrócono więc do przedwojennej, prawie koniecznej nazwy, ale żeby pokolenie wychowane w PRL-u wiedziało co je, dopisano „dawniej 22 lipca”.

Teraz rząd mamy z nadania Berlina z porozumieniem zapewne z Moskwą. W porównaniu z tamtym, sprzed siedemdziesięciu dwóch lat, ten obecny, niestety sami sobie daliśmy narzucić.

Autor: Małgorzata Todd